Waarom je nooit te oud bent voor Disney

Mijn vriendin en ik zijn echte Disney-fans. Zij is waarschijnlijk nog een tikkeltje erger. Haar Spotify-playlist staat vol met Disney, Disney en nog eens Disney. Het is nu op een punt aangekomen dat ik moet uitkijken wat ik zeg. Anders wordt er weer volop ‘You’re Welcome’ van de Moana-soundtrack gezongen. Als mijn vriendin ergens maar een woordje Spaans hoort, begint ze met een serenade van ‘El Poco Loco’ van Coco.  

Zelf ben ik 25 jaar oud en kijk ik nog met veel plezier naar de hele verzameling aan films die het beroemde filmhuis de afgelopen decennia heeft geproduceerd. Laatst waren mijn vader en ik een zaterdagavondje alleen thuis en in plaats van een stoere mannenfilm hebben we Tangled opgezet en ons kapot gelachen. Maar dan kom ik bij de vraag: “Waarom zijn Disney-films zo ongelofelijk populair?”  

Volwassen humor 

Een groot onderdeel waarom ze zo succesvol zijn, is het type humor die de filmmakers gebruiken. Een animatiefilm kan er prachtig uitzien, maar als de film enkel grappen bevat die alleen kleine kinderen leuk vinden is er voor volwassenen niks aan. Daarom hebben de meeste grappen vaak meerdere lagen.  

Bijna elke grap die de Geest in Aladdin maakt is een verwijzing naar acteurs, historische figuren of andere bekende figuren. Zo doet hij o.a. Arnold Schwarzenegger, Jack Nicholson en Robert de Niro na. In de derde Aladdin-film gooit hij de geweldige oneliner “I thought the ground wasn’t supposed to move until the honeymoon” in de mix nadat een kudde op hol geslagen olifanten de bruiloft van Aladdin en Jasmine verstoord. Slim hoor, Disney. Heel slim! 

Het kan nog smeriger dan dat. In Cars zit een scène waarin Lightning McQueen wordt geflasht door een tweeling. Nja, ze staan dichtbij, verklaren dat ze zijn grootste fans zijn en doen opeens hun koplampen aan en McQueen krijgt het er warm van. Wij snappen wat die groupies aan het doen zijn, maar iemand van 12 jaar oud ziet het compleet anders. In Toy Story 3 zit gewoon een blowjob grap als je het durft te geloven. Als de bad guy van de film de mond afpakt van Mrs. Potato Head, komt Mr. Potato Head met de smerige zin: “Hey, nobody takes my wife’s mouth except me!” Yuck. 

Een van de mooiste subtiele grappen komt uit Tangled door Flynn Rider a.k.a. Eugene Fitzherbert. Zijn personage leeft en ademt sarcasme. In het nummer I Got A Dream kijkt hij de hele tijd met verbazing naar Rapunzel en de bende dansende criminelen. Als daarna aan hem wordt gevraagd wat zijn droom is, antwoordt hij “dat hij niet gaat zingen.” Een subtiele verwijzing naar letterlijk elk Disney-nummer ooit dat iedereen maar altijd zingt. 

Volwassen thema’s 

Voor films die voornamelijk gericht zijn op kinderen komen er soms wel hele tragische en mooie thema’s naar boven. In de eerste vijf minuten van Up zie je een gelukkig koppel verliefd worden, trouwen, een mooi leventje opzetten, samen ouder worden tot op het eind de vrouw doodgaat en de oude man Carl alleen overblijft. En dan begint de film pas. Een film die, als je er eventjes over nadenkt, eigenlijk gaat om het hervinden van plezier en liefde. Up was nog steeds leuk geweest zonder die eerste hartbrekende minuten, maar het voegt wel een diepere laag toe. 

Als je de plot van Brother Bear in een paar zinnen moet samenvatten, zou de film niet zo leuk klinken. ‘Een jager vermoordt een beer, verandert zelf in een beer en ontmoet de zoon van de beer die hij vermoord heeft.’ Joh, wat een luchtig verhaal, Disney! Maar eigenlijk gaat de film over de kracht van familie en de onbreekbare banden die je smeedt met de mensen om je heen. 

The Lion King, mijn favoriete film aller tijden, heeft natuurlijk de verschrikkelijke dood van Mustafa waar elke Disney-liefhebber trauma’s aan heeft overgehouden. Wat het ook heeft, is het prachtige verhaal van Simba die door hard werken, veel liefde en doorzettingskracht de leeuw wordt die hij altijd had willen zijn. En grappen over scheten. Heel veel grappen over scheten. 

Nostalgie 

Wat ook een rol speelt, is de nostalgie die je voelt als je een Disney-film opzet. Iedereen, groot of klein, jong of oud, heeft er vroeger wel een gezien. Jungle Boek komt uit 1967, Bambi was in 1942 voor het eerst te zien in bioscopen. Ik denk dat iedereen momenten heeft dat ze weer even kind willen zijn, en met deze films kan dat. In het drukke leven van een volwassene is anderhalf uur net genoeg om je even helemaal kind te voelen. 

Disney zal nog jaren relevant blijven. Elk jaar komen ze weer met nieuwe klassiekers die de massa’s weer opzweept. Die cocktail van leuke humor, mooie verhalen en goede animatie is gewoon veel te lekker om te laten staan. Dus pak een lekkere bak popcorn, kruip onder de dekens en zet je favoriete film op. 

Hakuna Matata! 

Wil je op de hoogte blijven? Volg ons ook op Instagram en Facebook.

Dit artikel werd al 27 keer gedeeld.