Een ode aan de scouting – de vooroordelen voorbij

De scouting oftewel de padflikkers. Een groepje nerds dat elke zaterdag knopen legt, nooit doucht, poept in een gat, blaadjes onderzoekt in het bos, koekjes verkoopt langs de deuren en alleen maar praat over dieren en natuur. In de vijftien jaar dat ik bij de scouting heb gezeten heb ik ontelbaar veel vooroordelen gehoord. Want scouting, dat is nu eenmaal niet echt een hippe hobby.

De opmerkingen waren zelfs zo erg dat ik in mijn pubertijd niet eens eerlijk durfde te zeggen dat ik op scouting zat. Hoewel ik er elke zaterdag de tijd van mijn leven had, hield ik mijn lievelingshobby liever geheim. En nog steeds als ik aan mensen vertel dat ik vijftien jaar lang op scouting heb gezeten krijg ik opmerkingen. Hoe komt het dat mensen de scouting zien als iets voor nerds en minder cool dan voetbal of hockey. Ik heb geen flauw idee.

Elke zaterdag feest

Van zomerkampen tot nachtelijke speurtochten. En van zeepbanen bouwen tot overnachten in de buitenlucht: de leukste herinneringen uit mijn jeugd beleefde ik op de scouting. Alles wat thuis niet mocht, zoals soepjes maken van bladeren en je sokken insmeren met kaarsvet zodat je door de woonkamer kon sliden, mocht daar wel. Voor kinderen zoals ik, met energie voor 10 en een rijke fantasie, was het iedere zaterdag feest. Je kon het zo gek niet bedenken of we hebben het gedaan.

En tussen al deze gekkigheid door heb ik veel geleerd dat nuttig kan zijn voor de rest van mijn leven. Zo leerde ik om een hele week op kamp te gaan met een random groepje mensen, eigenlijk zoals leven in een studentenhuis. En leerde ik samenwerken, organiseren, koken, kaartlezen, tenten bouwen en EHBO-skills. Ook leerde ik dat niet elke boomtak stevig genoeg is om op te zitten, je geen oneindig hoog kampvuur kunt bouwen, niet alle smaken kruiden lekker zijn in pasta en niet elke tent waterdicht is. Ik ging ontelbare keren op mijn bek, maar dat boeide niet.

En ook toen ik ouder werd en uitgespeeld raakte, bleef de scouting wekelijks een moment om naar uit te kijken. Met een groepje vrienden, want dat zijn je mede-padvinders na een aantal jaar, ging je gewoon elke zaterdag leuke dingen doen. Eigenlijk zoals een vriendengroep, maar dan met je eigen clubhuis.

Natuurlijk is de scouting niet aan iedereen besteed. Je moet immers van de buitenlucht houden en het niet erg vinden om vies te worden. Ik schrijf dit verhaal dan ook helemaal niet om je te overtuigen om ook op de scouting te gaan. Maar, ik denk dat het wel eens tijd wordt om de vooroordelen diep te begraven. Want als er mensen op de scouting net zo’n leuke tijd beleven als anderen op de hockey of de voetbal. Waarom zouden we dan een onderscheid maken? Met een padvinder in je vriendengroep ben je immers nooit de weg kwijt, heb je altijd een rechte tent, hoef je nooit bang te zijn dat je een giftige plant eet én ken je genoeg kampvuurliedjes! Wie wil dat nou niet?


Dit artikel werd al 67 keer gedeeld.