Foto: Pixabay

Dit is waarom jij ook eens in je leven alleen op reis moet

Als 19-jarige snotneus ging ik voor het eerst in mijn leven écht alleen op reis. Ja, natuurlijk was ik al een paar keer met vrienden op vakantie gegaan, maar helemaal alleen nog nooit. Ik wilde ervaren hoe het was om zonder ‘hulp’ in een vreemd land rond te wandelen. Voor mij was het buiten een fijne reis, ook een ervaring waarvan ik vind dat iedereen die eens moet meemaken. In dit artikel vertel ik je waarom dat zo is, en wat mijn ervaringen waren.

De reis

Eerst even de reis zelf. Vanwege mijn liefde voor Italië werd dat ook het land waar ik alleen naartoe zou gaan. Enerzijds om mijzelf in de Italiaanse cultuur te mengen en anderzijds om te kijken of mijn verwachtingen over andere delen van Italië bevestigd zouden worden. Mijn eerste bestemming was Napels, ooit een groot koninkrijk dat niet onderdeed voor de grootste imperia van de wereld, nu vooral het centrum van het mannenpak en bekend om de pizza’s. Na 5 dagen zou ik uit Napels vertrekken en doorreizen naar Palermo, de hoofdstad van Sicilië. Verder gaat het eigenlijk niet om de bestemming of de activiteiten van de reis, maar het feit dat je alleen op reis bent.

Zowel in Napels als in Palermo bleef ik slapen in een Airbnb, omdat je daar niet de hele tijd met mensen in contact hoefde te staan, zo was mijn motivatie. In een hostel is dat bijvoorbeeld veel meer het geval en dat wilde ik niet altijd. Ik wilde ook wel gewoon eens een boek kunnen lezen op mijn kamer. Mijn eigen kamer. Dat brengt me gelijk bij het eerste puntje: alleen zijn.

Foto door: Max van HasenbroekFoto door: Max van Hasenbroek

Alles zelf doen

Als je op kamers woont zal je het misschien wel een beetje kunnen voorstellen: in principe moet je alles alleen doen. Hiermee bedoel ik natuurlijk niet alleen maar de meest dramatische dingen. Integendeel, het komt neer op de meest simpele dingen: je hebt geen water meer? Zonde, maar dat zal je toch zelf moeten halen. Er is geen moeder die uit werk komt en die even langs de AH kan karren. Je bagage is te groot voor in het vliegtuig? Sorry, maar moeders gaat niet betalen. Dat mag je zelf doen.

Zoiets simpels had ik in Napels. Ik kwam op een zondag doodmoe vanuit het historische centrum lopen met het idee dat ik wat bier en eten in zou slaan bij de lokale Carrefour. Wat bleek? Op zondag waren ze helemaal niet open… Natuurlijk had mijn hoofd dit ook wel kunnen bedenken, maar aangezien mijn eigen supermarkt thuis wel elke dag open is (ja, ook op Eerste Kerstdag) ging ik er zomaar vanuit. Tsja, iets met een koude kermis.

Deze simpele dingen merk je in het dagelijks leven absoluut niet, omdat je het als vanzelfsprekend ziet en er daardoor nooit over nadenkt. Niet gek uiteraard, want je gaat het pas missen als je het niet meer hebt, maar het gebeurt wel. En dat vergt het volgende: oplossingsvermogen.

In oplossingen denken

Ik vind het fijn om over mijzelf te zeggen dat ik over het algemeen graag in oplossingen denk, maar toch wil ik soms nog wel eens in de negatieve stand gaan staan. Bij iets simpels als de boodschappen vergeten of dingen die misschien wel echt impact hebben kun je thuis tegen andere mensen mijmeren over je problemen. In Italië op de negende verdieping mag je dat natuurlijk ook doen, maar heeft het allemaal niet echt zin. Je kunt uiteraard even balen, maar bij de pakken neer gaan zitten kan niet echt. Wanneer je niemand hebt om tegen aan te zeuren dan ga je vanzelf wel weer dingen ondernemen om het te veranderen: je hebt geen alternatief.

En om dan maar weer even terug te komen op mijn lege koelkast: ik ging terug naar het centrum van Napels om dan daar maar iets te eten te drinken. Zo simpel is het eigenlijk.

Mensen ontmoeten

Dit is dé reden waarom je alleen op vakantie moet. Normaliter ga je met vrienden op vakantie en dan heb je elkaar. Dat is op zich gezellig natuurlijk, maar jijzelf bent minder geneigd contact te maken met mensen buiten jouw eigen omgeving. Bovendien maken andere mensen ook minder snel contact met joú.

Elke avond ging ik uit eten, en ik heb geen avond gehad waarbij ik geen interactie heb gehad met een Italiaan of meerdere Italianen. Overigens liep ik ook hele dagen alleen door de stad en eigenlijk overal waar ik was zocht ik contact of werd er contact gezocht. Tuurlijk moet je zelf een beetje initiatief tonen, maar zelfs zonder initiatief word je niet de eenzame reiziger.

Foto: Max van HasenbroekFoto: Max van Hasenbroek

Neem Antonio (foto hierboven), toen ik ’s middags wat wilde eten was hij zeer geïnteresseerd in mijn ‘verhaal’. Waarom was ik daar alleen, waarom Napels, waarom op dit tijdstip van de dag? Uiteindelijk heb ik met hem een van de mooiste gesprekken gehad die ik altijd zal koesteren. Opmerkingen van hem als ‘does life treat you well Max?’ en ‘God bless you and we will see each other next year’ hebben ervoor gezorgd dat Antonio een speciaal plekje in mijn geheugen hebben veroverd.

Het was echt een bijzonder gevoel dat je met vreemden in korte tijd zo’n goede band op kunt bouwen en dat je dit soort dingen alleen meemaakt als je alleen reist.

Rust

Uiteraard kun je veel leren/ervaren van alleen reizen, maar vakantie gaat uiteindelijk ook om rust. Alleen reizen is dan bij uitstek het middel om uit te rusten. Wanneer je niemand om je heen wilt, ga je naar je kamer een boek lezen of Netflixen. In mijn geval had ik een terras met uitzicht over Napels en in Palermo had ik een privékamer met airco waar ik van mijn rust genoot. Daarnaast is het alleen doelloos door de straten lopen ook een soort van innerlijk rustgevoel. Je moet niets, maar kan alles. Om 10 uur ’s ochtends een biertje? Dan doe je dat toch. De combinatie van vrijheid, alleen zijn en het onbekend zijn in een land geeft een enorm fijn gevoel.

Of ik het nog een keer ga doen? Jazeker. Ik moet nog een pak op maat laten maken in Napels, dus in december ben ik er hopelijk weer. Als liefhebber van het maatpak mag ik namelijk niet in Napels komen zonder een een keer een pak te laten aanmeten.

Wil je op de hoogte blijven? Volg ons ook op Instagram en Facebook.