Wanneer moet je volwassen worden?

Onlangs fietste ik met mijn beste vriendin langs ons toekomstige huis, dat we in maart hebben gekocht en waar we in september de sleutel van krijgen. Haar eerste reactie was: “Ohhh, een echt grote-mensen-huis!” Dat vond ik zo’n grappige opmerking, en stiekem heeft het me ook aan het denken gezet. Moet ik dan nu ook echt volwassen worden?

Ben ik er wel klaar voor?

Want ik vind het wel nog onwennig: zo’n huis met meerdere verdiepingen, drie slaapkamers, een grote zolder én een tuin. Zo’n huis waar echt volwassen mensen in wonen, die kinderen krijgen en ze daarin grootbrengen. Die mensen lijken altijd ‘andere mensen’ te zijn, maar het voelt heel gek om opeens zelf zo iemand te zijn. Toegegeven, dat had ik ook toen we trouwden, maar inmiddels voelt het als de gewoonste zaak van de wereld om mijn man ‘mijn man’ te noemen, ook al was ik pas 24 toen we trouwden. Toch vind ik het spannend: ben ik wel klaar voor zo’n grote-mensen-huis?

Je groeit erin

Op de een of andere manier blijf ik naar andere mensen kijken alsof zij essentieel anders zijn dan ik. Alsof ik nooit zo word als hen. Maar heel erg vroeger leek het ook onwerkelijk om ooit van de middelbare school te gaan. Later dacht ik nooit af te studeren en toen ik andere mensen zag trouwen kon ik me totaal niet voorstellen hoe mijn eigen bruiloft eruit zou zijn. Toch typ ik dit als 26-jarige met een universitair diploma op zak, een eigen bedrijf, een lieve man aan mijn zijde en over een dikke maand officieel mijn eigen dak boven mijn hoofd. Van die mensen die praten over hun hypotheek, wat zo ontzettend eng volwassen klinkt: daar hoor ik nu bij!

Onzeker zijn is oké

Wat dat betreft denk ik dat het altijd wel eng zal blijven. Beginnen met studeren, op jezelf wonen, je eerste echte liefde, samen aan een toekomst bouwen … Het zijn allemaal momenten in je leven waarvan je lang denkt dat ze een ver-van-je-bed-show zijn, maar waarvan ze plotseling daar zijn zonder dat je er erg in hebt. Misschien moeten we het maar gewoon over ons heen laten komen. Onzeker zijn is oké, want je was nog nooit eerder op dit punt in je leven. Vooraf kun je als een berg tegen bepaalde dingen opzien, maar echt veel zin heeft dat niet. Er is niemand die je kan uitleggen hoe het voelt of hoe jij iets moet doen: de enige die dat kan ervaren ben jijzelf. Hoe onwerkelijk iets ooit ook lijkt: alles went. Yep, zelfs een vent 😉

Je bent misschien wel nooit klaar voor een volgende fase in je leven, omdat het voelt alsof jij nog niet die persoon bent die je “hoort” te zijn in die fase. Maar als het moment eenmaal daar is dan groei je er vast wel in. Dat is tenminste de afgelopen 26 jaar bij mij het geval geweest… Dus waarom zou het in jouw geval anders zijn?

Wil je op de hoogte blijven? Volg ons ook op Instagram en Facebook.