Unsplash

Nee, je hebt niet per se een relatie nodig om gelukkig te zijn

Het is tijd om wat irritatie weg te schrijven. Je zal vast denken dat ik gewoon een cynisch rotmannetje ben dat overal wat op te zeiken heeft. Ondanks dat dat misschien wel waar is (lees: je hebt gelijk), moet ik toch wel even kwijt hoe irritant ik het vind dat we doen alsof een relatie hebben broodnodig en eigenlijk het allerbelangrijkste in het leven is. Als het eerste wat in je opkomt ‘what the fuck’ is – en anders ook hoor – lees dan even verder.

Een mooi voorbeeld is een goede homie van me. Ik ken hem al sinds voor de oorlog (1997) en hij is altijd al een van m’n beste vrienden geweest. Het is dan ook een topkerel. Tot een week of twee geleden (nice one, bro) heeft hij pak ‘m beet zeven jaar geen vriendin gehad. Hij heeft me zelfs nooit verteld dat hij een date heeft gehad in die tijd. I know, je schrikt net als vele anderen. Maar waarom schrikken we dan? Moet het dan?

Lees ook: Waarom het zo fijn is om alleen dingen te ondernemen

Zo hoort hij vaak (lees dit even met een Brabants accent):

Maar je bent zo’n leuke vent. Hoezo heb je geen vriendin!?

Daar kan ik maar een ding op antwoorden: moet dat dan? Waarom is er zo’n enorme behoefte aan romantische liefde? Alsof je anders ‘minder’ bent, of ‘er niet toe doet’. Romantiek in films en series maakt het ook niet veel beter. In heel erg veel films en series moet er altijd een romantisch subplot zijn. Pak een gemiddelde actiefilm: het gaat toch om de actie en het verhaal? Maar toch wordt er vaak een vrouw bijgestopt waar de hoofdrolspeler verliefd op wordt. Het voegt niks toe aan het verhaal, maar toch wordt liefde in een film verwacht.

Waar komt dit vandaan?

Ik zie het dan zelf misschien heel erg goed, en ik denk dat veel mensen het wel opmerken, maar waar komt het dan precies vandaan? Ik heb tenslotte geen psychologie gestudeerd, dus ging ik op zoek naar iemand die dat wel deed. Ik kwam uit bij een oudcollega, Danny. Hij wist toevallig precies waar ik het over had, en kon mij dan ook haarfijn uitleggen hoe je het vanuit de psychologie kon bekijken.

Hij vertelt dat je er op twee manieren naar kan kijken. Eén daarvan is vanuit de peer pressure. “Hier gaat het dan om samen ‘hetzelfde’ willen zijn en dat heeft weer met jaloezie en gelijkheid te maken. Iemand die charmant is krijgt veel vrouwen, iemand die lomp is niet. Dan krijg je een verschil wat tegen iemand kan werken waardoor hij minder lomp en charmanter zal willen worden, jaloezie dus. Dan ga je aan jezelf werken om te zorgen dat jij net als die ander een relatie waard bent.” Oftewel: als iedereen het heeft, wil jij het ook. En ja, daar kom je dan natuurlijk niet zo makkelijk onderuit.

Lees ook: Waarom ik – achteraf – blij ben dat ik gedumpt ben

De andere manier komt meer vanuit onszelf. Danny noemt daarbij een psychiater genaamd John Bowlby die een theorie bedacht had over de hechting tussen het kind en de opvoeder. Best ingewikkeld, wel heel interessant, maar Danny vertelt: “De hechting die je hebt met je opvoeders/ouders als kind tekent je en je relaties voor de rest van je leven.” Op een positieve en negatieve manier: “Als je vroeger geslagen werd, heb je de neiging om naar een agressievere partner op zoek te gaan.”

Je zoekt als het ware ‘het bekende’ op.

“Als je het zo bekijkt, vinden mensen het dus heel belangrijk om een relatie te hebben omdat ze de band die ze met hun opvoeders hadden blijven zoeken.”

Er zijn maar weinig dingen beter dan vriendschap

Dit allemaal frustreert me toch wel enorm, want met dit beeld dat we dragen en creëren laat je iemand eigenlijk kut voelen. Als je vaak genoeg hoort dat het gek is dat je geen vriendin hebt, ga je misschien wel denken dat er iets mis met je is. En omdat iemand anders het heeft, moet jij het ook maar vind ik toch wel een laffe reden. Alsof je het niet waard bent om geliefd te worden, terwijl dat echt wel zo is. Het is één van de meest cliché dingen die ooit uit mijn pen (toetsenbord?) is gedrupt, maar: je was al een kunstwerkje voordat iemand je apprecieerde. De Mona Lisa is ook mooi met het licht uit.

Wat me het meeste dwars zit, is hoe dit gedrag een van de mooiste dingen in de wereld te kort doet, namelijk vriendschap. Echte vrienden zijn onbetaalbaar. De band die ik heb met beste vrienden gaat dieper, is ouder en heeft me meer gemaakt tot wie ik ben dan welke relatie dan ook. Ik leef en sterf voor die mannen, en ik weet dat ze dat ook voor mij zouden doen. Ze houden van me en ik van hen. En toch hoorde ik toen ik tot voor kort single was vaak hoe het ging in de liefde, met zo’n ondertoon alsof het wel weer eens tijd werd.

Lees ook: Waarom een vaste vriendengroep hebben fantastisch is

Zowel op social media als in ‘real life’ wordt romantische liefde naar mijn mening praktisch verheerlijkt en boven al het andere gezet. Uitgaan is een jacht en wie het leukste meisje fixt wint, maar je moet het specifiek benoemen als je er gewoon bent om te chillen met je buddies. Precies, liefde en seks staan blijkbaar boven je vrienden. Zonde.

Verschillende liefdes

Mijn punt is eigenlijk dat deze manier van verschillende soorten relaties in een hiërarchie plaatsen ontzettend fout is. Het is niet nodig om mensen die single zijn zielig te vinden of ze proberen te koppelen. En als je dit leest als je single bent, laat je dan vooral niet beïnvloeden door mensen die zulke dingen tegen je zeggen.

Houd op de eerste plaats van jezelf, daarna komt de rest vanzelf.

Of niet, het is allemaal meer dan prima. Je hebt geen vriend(in) nodig om te zien dat je geweldig bent.


Dit artikel werd al 315 keer gedeeld.