Slecht in afscheid: ‘Tegen deze tranen kon niet gevochten worden”

Ik ben absurd slecht in afscheid nemen, op de meest rare momenten komen de meest grote emoties. Herkennen jullie dit? In ongemakkelijke situaties neem ik met héél veel liefde afscheid van iedereen en het liefst extra snel. Maar in mijn naaste kringen, dra-ma-tisch. En dan heb ik het niet eens per se over flinke verre reizen die gemaakt worden of mensen die ik in mijn leven heb moeten verliezen, maar kleine afscheidjes.

Mijn moeder heeft bijna mijn hele jeugd in het ziekenhuis gelegen. Ze is chronisch ziek en de dokters hebben nooit helemaal de vinger erop kunnen leggen wat haar nou mankeerde, maar een doorzetter is ze zeker. Bijna geen dag dat ik het bezoekuur heb gemist, ik stond er iedere keer weer. Het maakte niet uit in welk ziekenhuis ze lag, het was maar net waar de beste expertise op dat moment was: Groningen, Heerenveen of Leiden. Als ik dan aan mijn vader zag dat hij een beetje begon te wippen op zijn stoel wist ik dat het bijna tijd was om te gaan. Ik voelde de brok in mijn keel alweer opkomen. “Niet huilen, dat is voor iedereen alleen maar moeilijk”, dacht ik altijd bij mezelf. Maar of we nou al afscheid namen in de kamer of wanneer mijn moeder mee liep naar de lift: tegen deze tranen kon niet gevochten worden.

Lees ook: zes waardevolle liefdesadviezen van moeders en vaders

Ik wist dat ik mijn moeder de volgende dag zou zien, ik was niet bang dat ze er dan niet meer zou zijn, maar had vooral last van het feit dat ik haar alleen in dat eenzame ziekenhuis moest achterlaten zonder onze gezelligheid van thuis. Als ze niet in het ziekenhuis lag keken we elke avond GTST en verhuisden daarna naar het grote tweepersoonsbed van mijn ouders waar ik alle crime-series, zoals Law & Order en Cold Case, met haar keek. Nu moest ze dat alleen doen met een buik gevuld met vies ziekenhuisvoer. Dat was wel het laatst wat ik haar gunde natuurlijk.

Absurde romanticus

Er is eigenlijk geen afscheid, maar je hebt het gevoel dat je iemand achterlaat.
Herken jij het feit dat je bij dit soort kleine momenten moet huilen? Op een gegeven moment kreeg ik een relatie (met mijn nog steeds huidige vriend) en kreeg ik nog meer afscheidsmomenten. We waren jong, dus studeerden allebei in een andere stad. Niet echt bij elkaar om de hoek. Daarom zagen we elkaar in het weekend vaak bij één van ons thuis, buiten onze weekendbaantjes om. Altijd als ik hem weer op de trein naar Groningen zette en ik niet wist hoelang het ging duren tot ik hem weer zou zien, vaak 1 of 2 weken (meestal alweer sneller), maar ik had altijd een (mini-)brok in mijn keel. Dit sloeg helemaal nergens op, maar ik ben nou eenmaal een absurde romanticus.

Een paar maanden geleden kwam mijn vriend onverwachts in het ziekenhuis te liggen met een maaginfectie. We zouden die dag naar Rome vliegen, maar belandden op de intensive care in onze woonplaats Zwolle. Na uren wachten op de spoedeisende hulp kwam de dokter vertellen dat hij een nachtje moest blijven. Nou je raadt het al.. tranen in opkomst. Bizar toch; ik ben 22, hij 24 en alsnog voelde ik me er zo rot over dat ik hem in dat kille ziekenhuis moest achterlaten terwijl hij zich zo slecht voelde. Er was zeker een verband met vroeger.

Lees ook: Waarom een potje janken zo op kan luchten

Irritant empathisch

Vaak probeer ik bij mezelf na te gaan waar dingen vandaan komen. Wat het volgens mij vooral zo lastig maakt is dat ik mensen niet zo snel dichtbij laat komen. Maar als je dan eenmaal tot mijn naaste kring behoort, dan wil ik voor je zorgen, er voor je zijn en heb ik de hele wereld voor je over. Daarnaast ben ik irritant empathisch ingesteld en is andermans emotie erg aanstekelijk. Misschien is het ontstaan omdat ik mijn moeder zo vaak in het ziekenhuis heb moeten achterlaten. Ik weet het niet en moet er vooral een manier voor vinden om mee om te gaan.

Ik ben eigenlijk ook wel benieuwd of iemand van jullie dit herkent? En zo ja, in wat voor situaties? Laat je me in de comments weten hoe jij hier mee omgaat. Wie weet heb ik wat aan je tips, want volgens mij kan ik wel wat advies gebruiken!

Wil je op de hoogte blijven? Volg ons ook op Instagram en Facebook.