Opgebiecht: ik ben bang om te fietsen als het glad is

Zo, dat is eruit. Ik doe echt alles op de fiets, maar dat betekent niet dat ik soms bijna zeven kleuren schijt van angst. Als er sneeuw voorspeld is sta ik al een uur eerder om op de situatie in te schatten en als het heeft geregend of er blaadjes op de straat liggen vermijd ik liever al de gladde tegels op het stationsplein. Ja, er gaan een heleboel gedachten door mijn hoofd als ik op de fiets zit met glad weer …

Mijn hoofd als ik op de fiets zit met glad weer

“F*ck, het heeft gesneeuwd. Hoe kom ik nu in de sportschool?!”, “Oh, daar is verse sneeuw, daar durf ik wel doorheen”, “Maar nu zie ik niet waar de stoep eindigt!”, “Shit, het heeft geregend en het is koud. Zou het nu spekglad zijn? Ik waag het er niet op.”, “Aaahhh, het is glad hier! Maar als ik rem dan lig ik op m’n bek!”, “Kijk uit dat je niet over een eikel fietst!”, “Kak, daar in de verte ziet het er glad uit!”, “Oh mijn god, ik moet echt gaan lopen, maar dan kom ik nooit op tijd!”, “Verdomme, waarom heb ik zo’n zware tas om die me uit balans brengt!”, “Doei, ik fiets gewoon om, hoor!”, “Ohh, pas op die tegel waarvan dat randje omhoog staat!”, “Hou dat stuur niet zo krampachtig vast, muts. Je weet dat het beter gaat als je ontspannen fietst!” en “Godsamme, waarom durven andere mensen dit wel?”

Wat als ik val?

Oh but my darling, what if you fly? Tja, ik ben dus best een pessimist. Ik denk niet aan alle keren dat het goed ging, maar aan die ene keer dat het fout ging. Al al die keren dat ik vroeger op m’n bek gegaan ben, toen ik 8 km naar de middelbare school moest fietsen. Hoe we domino deden met z’n allen op het spekgladde bruggetje. Al die fietsen in elkaar gehaakt, iedereen bont en blauw. Stiekem was dat best wel hilarisch!

Nu fiets ik niet meer met al mijn vriend(inn)en naar school, maar in m’n eentje naar werkafspraken of de supermarkt. Of vrienden, of familie, of de dokter, of waar dan ook heen. Alles binnen een straal van zo’n 15 kilometer vanuit mijn huis doe ik op de fiets. Ik ben niets anders gewend en vind het ook helemaal prima, tot de ‘r’ in de maand komt. Regen, wind, blaadjes op de straat, vorst, sneeuw en ijzel. Brrr, ik krijg er de kriebels van! Niet alleen omdat het koud is, maar vooral omdat ik bang ben om te vallen.

Hoe moet ik straks fietsen door de sneeuw?

Ja, serieus. Ik maak me nu al zorgen over hoe ik naar mijn werk kom als het straks sneeuwt. De voorgaande jaren was dat niet zo’n probleem aangezien ik zo dichtbij woonde dat ik er met een dikke tien minuten wandelen ook wel kwam. Maar nu woon ik echt te ver om te lopen. En als ik al zo in m’n broek schijt van fietsen met dat weer, dan denk je toch niet dat ik de auto durf te pakken?!

Please, zeg me dat ik niet de enige ben?

Wil je op de hoogte blijven? Volg ons ook op Instagram en Facebook