Ik kan alleen maar slapen als het pikdonker is

Please, zeg me dat ik niet de enige ben met dit probleem? Ergens een heel klein streepje licht dat naar binnen valt, de volle maan die net onder de gordijnen door kan schijnen of het rode lichtje van een oplader. Ik lig er klaarwakker van en kan oprecht alleen maar slapen als het pik- en pikdonker is. En dan bedoel ik dus ook echt zwart, overal om me heen. Serieus, het lijkt wel alsof mijn oogleden lichtdoorlatend zijn!

Ik zie dus wél een hand voor ogen

Ken je die uitdrukking: geen hand voor ogen zien? Het betekent zoiets als je in totale duisternis bevinden. Nou, dat moet ik dus hebben! Want in de meeste slaapkamers zie ik dus wel een hand voor ogen. Ja, ook met mijn ogen dicht!

Het was me vroeger eigenlijk nooit opgevallen, want ik sliep altijd in een pikdonkere kamer. Met de rolluiken naar beneden en de deur dicht. Althans, vanaf een bepaald moment. Het schijnt dat ik eerder bang ben geweest in het donker en met de deur op een kier wilde slapen, maar daar kan ik me zelf eigenlijk niks meer van herinneren. Of beter gezegd: ik kan me er niks bij voorstellen. Bang in het donker ben ik niet meer en dat is maar goed ook, want als er ook maar een beetje licht mijn slaapkamer in schijnt, lig ik me non-stop te ergeren.

Lees ook: Slaap je slecht? Hier kan het mee te maken hebben

Gordijnen zijn een no-go

Ik ontdekte dus pas dat ik niet tegen licht kan tijdens het slapen toen ik geen rolluiken meer had. Vijf jaar geleden trok ik in een nieuwbouwappartement met hele brede, smalle ramen. Het was een huurappartement, dus no way dat wij gingen investeren in zoiets als rolluiken. Het werden gordijnen, prima. Dacht ik.

Maar gordijnen sluiten nooit 100% af. Er kan wat licht langs af schijnen, aan de zijkant. Of eronderdoor, als ze boven je hoofd hangen zoals bij ons het geval was. Oh, en als de maan fel schijnt, kan er zelfs wat licht bovenaan tussen de plooien door komen. Echt waar! Ik weet er inmiddels alles van. Bijna vijf jaar lang moest ik elke avond de gordijnen zorgvuldig neerhangen: aan de zijkanten helemaal tegen de muur aan en onderaan zoveel mogelijk plat op de vensterbank. Als we dan in bed lagen, het licht uitdeden en zagen dat er ergens toch nog een streepje licht doorheen kwam, stond ik weer op om dat te fixen. Echt, zwaar leven …

Eindelijk rolluiken

Toen we eenmaal ons huidige huis kochten en wisten dat we een half jaar later in een huis zouden wonen met overal rolluiken, zuchtte mijn man dan ook elke dag: “Wat ben ik blij als we dadelijk rolluiken hebben!” Niet alleen vond hij mijn obsessieve gedrag rondom het dichtdoen van de gordijnen irritant, ik sliep immers ook elke nacht met een slaapmasker. Ja, want er kwam altijd nog wel ergens een beetje licht van de gang en tussen de gordijnen door. Eerst geloofde hij me niet, maar toen hij ging experimenteren door zijn hand voor mijn ogen te bewegen terwijl ik mijn ogen dicht had en ik telkens precies wist wanneer zijn hand bewoog, realiseerde hij zich wel dat ik daadwerkelijk licht kon zien met mijn ogen dicht. En dus accepteerde hij dat slaapmasker maar, hoe irritant hij het ook vond dat hij niet naar mijn gezicht kon kijken als ik nog sliep en hij wakker was. Of dat hij mij een kusje op mijn voorhoofd wilde geven en daarbij op een masker stuitte.

Wat een genot zou het zijn in ons nieuwe huis, wanneer het met de rolluiken dicht donker genoeg zou zijn om zonder slaapmasker te slapen! Ja, dat dachten wij. Het duurde twee weken, twee hele weken. Toen besefte ik dat het wel eens door dat hele kleine beetje licht in de slaapkamer zou kunnen komen dat ik toch niet zo \goed sliep. Ik probeerde het uit, met slaapmasker slapen. Dat was een fantastische nacht! Maar hé, een nachtje kan toeval zijn. Dus sliep ik de volgende nacht weer zonder slaapmasker, zonder succes. Sindsdien zijn we dus weer een soort van terug bij af. We hebben rolluiken en het is donkerder in de slaapkamer dan het ooit is geweest in ons appartement, maar madam slaapt nog steeds met een slaapmasker …

Wil je op de hoogte blijven? Volg ons ook op Instagram en Facebook.