Ik check mijn spiegelbeeld in elk raam, waarom is dat?

Is het voor jou ook heel herkenbaar om in elk raam je spiegelbeeld te checken als je er langs loopt? Ik doe het niet eens bewust, maar betrap mezelf er regelmatig op! Te regelmatig zelfs. Waarom moet ik toch altijd en overal mijn eigen spiegelbeeld checken?

Onzekerheid

Het is niet zo dat ik altijd een spiegel bij me heb om daarin mijn make-up te checken. Of dat ik in elk toilet, waar ik ook ben, uitgebreid mezelf sta te bekijken. Nee, helemaal niet! Als ik eenmaal de deur uitstap, maak ik me eigenlijk niet eens meer zoveel zorgen om hoe ik eruit zie. Oké, ik trek m’n buik misschien soms wel een beetje in en als ik door de regen heb gefietst vraag ik wel iemand of m’n mascara niet op m’n kaken hangt, maar that’s it. Ik vraag me niet continu af of m’n haar wel goed zit en of m’n jurkje wel mooi staat. Echt onzekerheid is het dus niet, lijkt mij. Maar toch, zodra ik langs een donker raam loop: zoef, gaat onbewust mijn hoofd die kant op. Even checken…

Lees ook: Wat je zelf ziet vs Wat anderen zien: waarom is dat verschil zo groot?

Aantrekkingskracht

Het lijkt wel alsof die ramen een soort aantrekkingskracht op mij uitoefenen. Alsof ik ernaartoe gezogen word, zonder dat ik er zelf erg in heb. Ik merk het ook pas als ik kijk: oh, daar zie ik mezelf weer! Niet dat ik op een afstand al zie: ah, daar is een raam, daarin kan ik mooi even naar mezelf kijken! Nee, zo denk ik helemaal niet. Sterker nog: ik denk überhaupt niet na. Ik heb pas door dat ik een raam kijk wanneer ik mijn eigen spiegelbeeld zie. Wanneer ik al wandelend of rennend check of mijn buik niet te dik is en of ik er wel sportief uitzie in mijn hardloopoutfit. Meestal ben ik wel tevreden, maar hé: zo’n donkere ruit verhult wel een heleboel!

Zelfvertrouwen

Misschien is dat het wel? Wie weet kijk ik wel onbewust in al die donkere ruiten omdat ik weet dat ik er daarin meestal beter uitzie dan in een echte spiegel. Omdat je alleen donkere contouren ziet, geen lijntjes van vetrolletjes of een iets te strakke bh. Bovendien heb ik geen tijd om naar mijn gezicht te kijken, want ik ga gelukkig echt niet stilstaan voor zo’n ruit. Wallen onder mijn ogen of een puistje op mijn wang, die zie ik dus mooi niet. Het enige dat ik zie is mijn eigen silhouet en eerlijk is eerlijk, dat ziet er vaak best wel prima uit.

Ik ben meestal wel tevreden met wat ik zie, zeker als ik mijn buik net een beetje intrek. In een flits krik ik zo mijn zelfvertrouwen stiekem een beetje op en met een glimlach loop of ren ik verder. Al dacht ik altijd dat die glimlach op mijn gezicht verscheen omdat ik mezelf uitlachte om het feit dat ik weer eens in een raam naar mezelf aan het gluren was 😉

Wil je op de hoogte blijven? Volg ons ook op Instagram en Facebook.