Help, ik kan geen ruzie maken!

Oké, de titel is misschien een beetje overdreven, dus laat me het een beetje toelichten. Ik ben in het leven behoorlijk conflictvermijdend en kan niet tegen ruzie met mensen die ik goed ken. Aan de ene kant is dit misschien een mooie eigenschap, ik ben best wel relaxed en je krijgt me dus ook niet zo snel boos. Maar ik merk ook dat het me af en toe in de weg zit. Want als ik het ergens niet mee eens ben, dan durf ik dat in eerste instantie nog wel te zeggen. Maar als de ander dan fel reageert en er dreigt een ruzie te ontstaan dan voel ik me zo ongemakkelijk dat ik heel snel toegeef.

Verschil tussen werk en privé

Ruzie geeft me gewoon een heel naar gevoel aangezien het voor mij voelt alsof ik er iets aan kan en moet doen. Vaak laat ik me dan toch overhalen om iets wel of juist niet te doen, alleen maar om de sfeer te verbeteren. Het interessante is, dat ik het dus wel heb bij vrienden en familie, maar niet in een werksfeer of met vreemden. Als een collega of mijn baas iets van me wil en ik ben het daar echt niet mee eens, dan durf ik dat wel te zeggen en hou ik ook voet bij stuk. Blijkbaar vind ik het dan minder belangrijk wat men van me vind. Sterker nog, ik heb heel erg de overtuiging dat door voor jezelf op te komen je uiteindelijk meer respect krijgt.

Waarom doe ik dit?

Ik denk dat het te maken heeft met de waarde die ik hecht aan een relatie. Op het moment dat ik bang ben dat het de relatie schaadt en dat de consequenties daarvan misschien wel groot kunnen zijn. Dan geef ik liever toe, dan dat de vriendschap kapot gaat. Soms doe ik het ook voor anderen. Ik zou nooit ruzie maken met een vriendin van een vriendin of de huisgenoot van een vriend omdat ik bang ben dat ik de situatie ongemakkelijk maak. Liever ren ik voor de zesde keer naar de supermarkt, kijken we een horrorfilm (terwijl ik dat doodeng vind) of schiet ik in een restaurant de rekening voor. Ik ben me extreem bewust van m’n gedrag en dat maakt het eigenlijk alleen maar erger. Op het moment dat die vriendin van die vriendin voorstelt om een horrorfilm te kijken, zeg ik de eerste keer: ‘nee liever niet’. Maar als ze het dan nogmaals voorstelt omdat ze die film echt heel graag een keer wil zien, dan speelt er in mijn hoofd razendsnel een filmpje af van een hele heftige ruzie met tranen als ik nu de discussie met haar aan ga. Dus hoor ik mezelf zeggen: ‘Oké dan’. Waarna ik vervolgens vijf nachten slecht slaap en nachtmerries heb. Als ik er nu aan terugdenk, dan was er waarschijnlijk helemaal geen ruzie ontstaan op dat moment. Maar ik voel me dan al zo ongemakkelijk dat ik maar meteen toegeef.

Maken mensen er misbruik van?

Ik vroeg me laatst af of mensen er misbruik van zouden kunnen maken. Ik denk het wel, en ik denk ook dat niet iedereen dat bewust doet. Maar ik straal al snel ongemakkelijkheid uit en als iemand dat aanvoelt, dan weet diegene waarschijnlijk ook dat ‘ie nog maar even door hoeft te gaan om z’n zin te krijgen. Mijn vriend zou deze zwakte echt wel tegen me kunnen gebruiken, want ook hier geef ik liever toe dan dat we de hele avond geen woord tegen elkaar zeggen. Maar hij voelt het juist op een positieve manier aan en zegt af en toe: ‘zeg nou maar gewoon dat je het echt niet wil’.

Is er dan niks tegen te doen?

Jawel hoor, in kleine stapjes leer ik dat ruzies niet het einde van een vriendschap hoeven te betekenen. En dat er soms best ongemakkelijke situaties mogen ontstaan. Zoals ik hierboven al schreef heb ik het niet in werksfeer of als ik bijvoorbeeld als freelancer over mijn prijs onderhandel. En dit komt denk ik doordat ik me op dit soort ‘moeilijke’ gesprekken voorbereid. Ik weet precies wat ik wil en waar ik voor sta en ga in de onderhandeling dus ook niet toegeven. Hier vind ik de ongemakkelijkheid of het eventuele conflict niet vervelend.

Steeds vaker probeer ik die techniek ook toe te passen in m’n dagelijks leven. Als ik weet dat er onenigheid zou kunnen ontstaan met een vriendin of huisgenoot, dan bedenk ik argumenten en tegenargumenten die ik kan ontkrachten. Ik bereid de ruzie of het gesprek dus eigenlijk voor. Op die manier kan ik me focussen op het gesprek en kan ik vechten tegen het ongemakkelijke gevoel dat ik van binnen krijg. En vaak komen we door er gewoon over te praten (zonder ruzie) tot een oplossing en heb ik het in mijn hoofd weer veel groter gemaakt dan dat het is.

Is dat dan alleen maar ellende? Nee hoor, ik kan er prima mee leven en dat ik bijna nooit ergens een probleem van maak, maakt mij (denk ik) een gezellige vriendin, zus en dochter. Je zult me dan ook nooit spotten op tv bij ‘Het Familiediner’.

Wil je op de hoogte blijven? Volg ons ook op Instagram en Facebook.