Unsplash

Groepsapps: ik kan niet zonder, maar ik haat ze ook!

Iedereen kent én heeft ze: groepsapps. En ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat de meesten er een haat-liefde-verhouding mee hebben. Tenminste. Ik wel. Onze geliefde smartphone zorgt ervoor dat we continu berichtjes en meldingen krijgen waardoor we vaak een geluksmomentje ervaren. Iets met endorfine. Je kent het wel. Maar er zit ook een andere kant aan.

Groepsapps dus. Ik heb er zo ontzettend veel. Het begon met mijn moeder en zussen. Want gezellig elkaar dagelijks even spreken, of een fotootje sturen. Daarna volgde er een met mijn vader en zussen. Want gescheiden ouders. Aangezien ik ook een stiefvader en -moeder heb en ook hen regelmatig spreek, in jawel, een groespapp mag ik er nog twee aan het lijstje toevoegen. Het duurde niet lang voordat ik in een groepsapp belandde met mijn schoonouders en mijn zwager + vriendin.  En dan heb ik het nog maar alleen over mijn familie.

Ik ga nog even verder. Want ik heb natuurlijk ook nog allerlei vrienden en vriendinnen. Een groepje meiden dat ik al zo’n tien jaar ken. Maar ook vriendinnen die minder lang in mijn leven zijn, zijn een groepsapp gestart. Een app met meiden van mijn werk naast mijn werk, eentje met een grote groep collega’s, eentje met alleen directe collega’s, maar ook met oud-collega’s ontbreken niet in mijn telefoon. Je vraagt je misschien af of ik al klaar ben met mijn opsomming? Eigenlijk niet. Ik kan best nog even doorgaan, maar je snapt mijn punt inmiddels wel. Hoop ik.

Belangrijk om te begrijpen is dat ik iedereen lief en leuk vind. En ik ben blij dat ik ze ken en dingen met ze kan delen op deze manier. Waar of met wie ik ook ben. Alleen soms heb ik er even genoeg van. Dan ben ik het beu, moe, druk met werk of is het gewoon die tijd van de maand en is er geen reden. Op zo’n moment vind ik alles en iedereen gewoon vet stom. Kan ik helaas ook niet zoveel aan doen.

Geen tweerichtingsverkeer

Maar goed. Meestal ga ik dus lekker in die groepapps mee. Ik stuur vaak duimpjes, hartjes en lachende emoji’s naar anderen. Soms reageer ik uitgebreid. Een andere keer weer alleen wat smileys of GIF’jes (love them!). Maar over het algemeen houd ik er een goed gevoel aan over en vind ik het leuk. Daarom zit ik denk ik ook in zo bizar veel groepapps.

Lees ook: De kunst van het onderhouden van vriendschappen

Alleen met één groep had ik al wat langer moeite. Daar zaten allemaal mensen in die ik al jaaaaaren ken. Waar ik ooit lief en leed mee heb gedeeld maar die ik tegenwoordig een of twee keer per jaar zie. Als ik dat al haal. Totaal niet bewust. Maar gewoon omdat het zo loopt. Het feit dat ik naar Amsterdam ben verhuisd helpt daar niet echt in mee. Zoals het bij sommige vriendschappen vanzelfsprekend is dat het tweerichtingsverkeer is, was dat het in dit geval niet. Of in ieder geval een stuk minder. De eerste periode misschien wel. Maar ook toen reisde ik vaker die kant op en kwam er af en toe iemand deze kant op. Even voor jouw beeldvorming: die keren zijn na drie jaar tijd op één hand te tellen. Niet echt veel hè? My point exactly. Ik begon mezelf steeds vaker af te vragen wat ik nou met deze vriendschap moest. Maar dat bedenken lijkt makkelijker dan het in werkelijkheid is. Althans. Ik vind dat best een ding.

Want je maakt vriendschappen niet uit. Zoals je bij een relatie wel doet. Er is geen afscheid of eindgesprek zoals bij je studie of je werk. Nee. Een vriendschap die niet meer is wat het geweest is, bloedt vaak dood. Alle partijen voelen haarfijn aan dat de liefde over is. Maar niemand durft het te beëindigen. En dat vind ik eigenlijk best stom. Want iets laten doodbloeden doet zo’n vriendschap toch geen eer aan? Het zorgt er eerder voor dat je een rare nasmaak aan over houdt.

Tot mijn-grens-is-bereikt

Ik besloot daarom om een punt achter deze groep te zetten. Het een soort van uit te maken. Zo’n drie maanden heb ik lopen denken over wat ik dan moest schrijven. Wat een goed moment zou zijn (spoiler: die is er niet!). En twijfelde ik maar hoe ik dit nou het beste kon aanpakken. Any how. Uiteindelijk bereikte ik mijn grens – toen mijn reacties voor de zoveelste keer niet echt werden opgepikt – en ben ik uit de app gestapt. Ik heb laten weten dat ik niet meer uit deze vriendschap haalde wat ik belangrijk vond. En dat de desinteresse (zo voelde het voor mij) richting mijn nieuwe leven redenen waren voor mij om uit de app te stappen. Met mijn hart in mijn keelde tikte ik op verzenden. Ik ben er meteen uitgestapt en heb de groep verwijderd. Niet wachtend op reacties. Als iemand tekst of uitleg wilde dan hadden ze mijn nummer.

Lees ook: Deze 3 verschillende vriendschappen hebben we allemaal

Maar ik hoorde niks. Geen reactie. Nul. Nada. Noppes. Zelfs na een week hoorde ik niks. En dat deed me stiekem toch wel wat pijn. Ondanks dat het mijn keuze was en ik er voor 1000% achter stond hoopte ik toch wel op een berichtje. En die kreeg ik ook. Na tien dagen appte één vriendin dat ze het jammer zou vinden als ze me nooit meer zou zien en wanneer ze naar Amsterdam kon komen. We hebben meteen een date gepland.

Al met al ben ik blij dat ik deze groepsapp ‘kwijt’ ben en geeft deze stap me erg veel rust. Nu nog bedenken hoe ik met al die andere groepsapps om ga…

Wil je op de hoogte blijven? Volg ons ook op Instagram en Facebook.