Pexels

Mijn obsessie met mensen die weglopen en in de natuur gaan leven

Stel je even voor: je woont diep in de natuur, ver van de samenleving. Helemaal alleen, misschien met een hond, misschien met een partner. Weg van het nieuws, weg van het gehaast van elke dag, weg van social media. Ik weet zeker dat je hier wel eens over gefantaseerd hebt. Om alles achter te laten en er tussenuit te knijpen. Ik wel, vaak zat. Is er iets met mij aan de hand of is het groter dan dat? Let’s find out.

Het is niet moeilijk om inspiratie te vinden voor deze fantasieën. Ken je bijvoorbeeld de film ‘Into The Wild’ uit 2007? Zo niet, laat me het kort uitleggen. ‘Into The Wild’ gaat over het waargebeurde verhaal van de 24-jarige Chris McCandless. Hij is net afgestudeerd, een prachtige toekomst ligt in het verschiet, maar hij moet het allemaal niet. Hij’s helemaal klaar met de prestatiegerichte wereld en het perverse materialisme, en wil erop uit. Hij wil de wereld ervaren zoals ‘ie volgens hem bedoeld is. Daarom doneert hij al zijn spaargeld en zwerft hij richting Alaska. Want alleen zo kun je ultieme vrijheid ervaren. Een prachtige film, zeker een aanrader. En ik kan je nu al vertellen dat je na de film meteen de neiging hebt om de natuur in te gaan, wellicht voor altijd. Dan ben je niet de enige. Want er gaan nog wel eens mensen dood die de film iets te serieus als inspiratie nemen. Alaska heeft het er al jaren druk mee.

Anderen lazen ook: Wat naar buiten gaan doet met je hersenen

Gelukkig zijn er ook mensen die wel in de natuur overleven. Buiten de ‘normale’ samenleving, buiten alle moderne malaise. Wat dacht je bijvoorbeeld van Warrick Mitchell die in Fiordland, Nieuw-Zeeland woont. Een plek waar je vier dagen naar moet wandelen vanaf de dichtstbijzijnde weg. Of Dag Aabye, een 76-jarige man die ergens in de bergen in Canada woont. Hij is de oudste persoon die de ‘doodsrace’ heeft voltooid: een 80 mijl lange ultramarathon. Leeftijd is “iets wat andere mensen aan je geven”, zegt hij: “Je stopt iemand in een bejaardenhuis, en die persoon gaat snel dood omdat je tegen ‘m zegt: ‘Je bent oud – je bent klaar om te gaan.”

De man wordt door lokale mensen vereerd wegens het ontsnappen van de boeien van de moderne samenleving. Niet gek: mensen als Warrick en Dag hebben iets mystieks over zich. Alsof ze de gewone mens zijn ontstegen en aan ons laten zien hoe het ook kan zijn.

Zo kan het ook

Ik denk dat ik daarom niet de enige ben die zo graag naar dit soort video’s, films en docu’s kijk. Dat het niet aan mij ligt dat we bijna geobsedeerd zijn met het fantaseren over ontsnappen naar de natuur. Dat we daarom massaal roadtrips maken om even te proeven van de wildernis. We leven in een wereld waarin technologie steeds meer de overhand krijgt. Met alle gevolgen van dien. Een geweldig voorbeeld is de commotie rond Facebook, waarin we met onze eigen ogen kunnen zien hoe schadelijk blindelings vertrouwen in technologie kan zijn. De prestatiegerichte maatschappij, de snelheid waarmee alles gaat en de druk die op je ligt zijn onder andere oorzaken van een soort vervreemding die we voelen van onze wereld en bovendien van elkaar.

Anderen lazen ook: Dit zijn de laatste plekken op aarde zonder internet

Mensen die alles achter zich laten en weer terug gaan naar de basis laten zien dat het niet zo hoeft te zijn. Dat we niet bang hoeven te zijn om die connectie met elkaar en onze wereld weer op te zoeken. We hoeven niet allemaal de moderne wereld te schuwen, het heeft ons ook heel veel moois gebracht. Maar misschien wordt het tijd dat we wat leren van deze mensenActief de vervreemding tegen te gaan. Het zal ons goed doen.