MAZHO Photography

Marianne (28) is depressief: “Mensen denken dat het tussen m’n oren zit”

De 28-jarige Marianne is op jonge leeftijd acht jaar lang misbruikt door haar oom. Hij brainwashte haar zo dat ze dacht dat ze perfect moest zijn, niemand pijn of verdriet mocht doen, het aan niemand mocht vertellen en dat ze niets waard was. Marianne werd hierdoor jarenlang gepest. Op het voortgezet onderwijs ging het pesten gewoon door. “Ik kon niet voor mezelf opkomen en was een makkelijk slachtoffer”, vertelt ze me. Ze werd depressief. “Mensen weten niet hoe heftig het kan zijn, omdat het niet te zien is aan de buitenkant, zoals bij een gebroken arm. Ik hoor vaak dat mensen er niet in geloven, dat het tussen m’n oren zit. Maar het is zeker wel een ziekte waarmee je kunt leren leven.”

“Soms heb je wel eens een baal dag”, vertelt ze. “Dan gaat alles mis, of zit je niet lekker in je vel. Maar de volgende dag voel je je weer beter. Ik kan niet voor iedereen spreken, maar voor mij is dat andersom. Ik kan een goede dag hebben, plezier hebben of lachen. Maar daarna kan ik mij een lange tijd kut voelen. Ik heb dan alleen negatieve gedachtes. Dat kan door verschillende dingen komen, ook kleine dingen die even tegenzitten. Zolang ik daar niet met iemand over praat, valt dat me erg zwaar en kan ik me daar een lange tijd heel kut door voelen. Dat gevoel is moeilijk te omschrijven. Je voelt je zwaar, loom en erg verdrietig. En soms doet het ook pijn.”

Ik zeg ook wel dat er een soort duiveltje in mijn hoofd zit die alleen maar negatieve dingen tegen me zegt.

Boodschappen doen is al moeilijk

Marianne is door haar depressie vaak vermoeid. “Ik kan niet te veel plannen op een dag. Twee dingen op één dag is echt het maximale, want daarna ben ik volledig uitgeput. Dit is vaak moeilijk voor mij, omdat ik iedereen tevreden wil houden en alles zo goed mogelijk wil doen. En als dat dan niet lukt kan ik in mijn negatieve gedachtes vervallen.”

Boodschappen doen, over de markt lopen, naar concerten, festivals of feestjes gaan geeft mij te veel stress, angst en paniek.

“Dat is voor mij te druk en dan wil ik er zo snel mogelijk weg. Ook ’s avonds fietsen als het donker is vind ik doodeng. Ik ben ooit eens lastig gevallen en achterna gezeten, door o.a. mijn pest verleden geeft dit mij ontzettend veel paniek en angst. Toch doe ik het wel. Maar niet zonder angst.”

Lees ook: Angststoornissen komen vaker voor je dan je denkt: zo zit het

“Zoek hulp!”

Aan mensen die zich in deze gevoelens herkennen, wil Marianne meegeven dat ze hulp moeten zoeken. “Doen! Praat met iemand die je kunt vertrouwen en waar je je goed bij voelt. Ga eventueel met diegene naar de huisarts. Hij kan je doorverwijzen en dan kun je de juiste hulp krijgen. Nadat ik mijn moeder mijn ‘geheim’, het misbruik, had verteld, werd het pesten en mijn gedrag haar ook duidelijk. Ik vertelde haar wat me dwarszat. Dat ik niet meer naar school wilde.”

Ik had nergens meer zin in. Wilde niet meer leven. Ik haatte mezelf.

“Samen zijn we naar de huisarts gegaan. De dokter verwees mij door naar de GGZ, waar ik therapie kreeg voor mijn trauma en depressie. Ik had een fijne huisarts, maar vertrouw je de jouwe niet? Zoek een andere! Als je denkt dat je het alleen wel aan kunt, geloof mij, dat lukt je niet. Ik praat nu nog om de twee weken met een trajectbegeleider om in de gaten te houden of ik nog op het goede pad blijf, financieel en sociaal. De begeleider kijkt of ik mezelf niet in mijn huis opsluit en mezelf zo vastzet in een depressieve spiraal. Daarnaast praat ik met een behandelmedewerker van Indigo, een organisatie die door heel Nederland mensen met psychische problemen helpt, over hoe ik mij voel en hoe het met mij gaat.”

Geen succes met solliciteren

Momenteel gaat het weer wat slechter met Marianne. “Omdat ik geen therapie kan krijgen bij Indigo, wil ik weer hulp krijgen bij PSY Q. Daar kwam ik terecht als jonge volwassene en kreeg ik groepstherapie voor depressie, angsten en sociale contacten. Op het moment is mijn leven vrij rustig. Een fulltime baan zit er voor mij niet in. Ik kan wel werken, maar niet met drukte om me heen en ik houd het niet langer dan zes uur vol. Daardoor heb ik nog geen succes gehad met solliciteren. Wel heb ik twee vrijwilligersbaantjes waar ik één keer per week ben. En ik heb twee kittens, waar ik volop van geniet. Dat geeft mij rust in mijn hoofd en zorgt dat ik minder last heb van mijn depressie.”

Foto: MAZHO PhotographyFoto: MAZHO Photography

Lees ook: De depressieve Noirona ontkracht 8 veelvoorkomende vooroordelen over depressie

De Jonge 100

“Stiekem hoop ik dat ik van mijn hobby en passie mijn werk kan maken, YouTube video’s maken om jongeren te helpen die zich herkennen in mijn verhaal”, vertelt ze. Zondag 29 oktober was ze daarom bij de Jonge 100 Sunday Brunch. Elena Nicolaas was één van de genomineerden, zij maakte de foto expositie ‘Stel je niet zo aan’, waar ze jonge mensen met een depressie een gezicht en een stem geeft. Marianne was één van die jonge mensen en was voor Elena aanwezig. Ook om te vloggen! “Ik vind het doodeng om in het openbaar te vloggen en ook om naar een voor mij onbekende plek te gaan waar ik niemand ken. Een week voor de Jonge 100 raakte ik in een zware depressie, omdat ik mij minder voelde dan al die getalenteerde jongeren. Gelukkig kon mijn beste vriendin me een peptalk geven.”

“Ik was ook gestrest over wat ik mee moest nemen, hoe ik er moest komen, de drukte op de snelweg en het verkeer in Amsterdam. Allemaal onbekende mensen, ik was bang dat ik op niemand af durfde te stappen.” Gelukkig heeft Marianne zich kunnen vermaken zondag: “Het viel erg mee. Ik had de angst nog wel, maar ik heb geprobeerd op iemand af te stappen en was blij dat de mensen ook een praatje tegen mij begonnen.” Haar vlog over de Jonge 100 zie je hieronder:


Dit artikel werd al 52 keer gedeeld.