Ik probeerde een 15 minuten-gerecht van Jamie Oliver en zo pakte dat uit

Soms kom je van die dingen tegen in het dagelijks leven dat je denkt: “hè, zou dat echt zo zijn?” Zo bestaat er het kookboek ‘Jamie in 15 minuten’ van (hoe kan het ook anders) Jamie Oliver. In het boek belooft hij ‘eenvoudige, lekker voedzame en supersnelle gerechten voor de drukke mensen zoals jij en ik’. Omdat ik ontzettend toe ben aan wat makkelijkheid in die keuken, wordt het tijd om te kijken of deze recepten ook werken voor wezens zoals ik.

Voordat ik je mijn kookavontuur met Jamie Oliver in geuren en kleuren vertel, zal ik eerst even mededelen dat ik lijd aan een lichte vorm van kookvrees. Deze psychische aandoening kun je vergelijken met hoogtevrees. De drempel om naar de 25ste verdieping te komen is groter, dan dat je daadwerkelijk op de hoogste verdieping staat. Koken kan ik namelijk best, maar de stap er naar toe vind ik enorm groot. Boodschappen doen, op tijd producten in de pan doen, mixen en het managen van meerdere pannen tegelijkertijd: als ik er al aan denk krijg ik van de stress spontaan eczeem.

Situatieschets
Tijd om over die vrees heen te komen en een goed moment om Jamie open te slaan (klinkt luguberder dan het is). Het is vrijdagavond en dat is altijd zo’n avond waar je enorm kunt verlangen naar comfort food. Je hebt namelijk de hele week hard gewerkt of gestudeerd en met de eerste uren van het weekend wil je jezelf dan belonen met iets lekkers. Met een knorrende maag begin ik te bladeren in het boek van Jamie Oliver. Meteen merk ik op dat ik een plaatjeskijker ben. Alle gerechten zien er kleurrijk en om op te eten uit, maar als ik de producten niet meteen herken, wordt het een ‘no go’. En dan, na 114 pagina’s, staat daar het gerecht die mijn vrijdagavondbehoefte kan gaan stillen: Turkse pizza met gesnipperde salade, feta & kruiden.

Turkse pizza met gesnipperde salade, feta & kruidenTurkse pizza met gesnipperde salade, feta & kruiden

Het boodschappenlijstje
Ik moet toegeven dat ik me qua boodschappen niet helemaal aan Jamie Olivers recept heb gehouden. Van sommige dingen had ik nog nooit gehoord of ze waren niet in de winkel te verkrijgen. Neem nou little gem sla. Serieus, daar heb ik écht nog nooit van gehoord. Nu zag ik op het plaatje een soort van ijsbergsla staan, dus dat heb ik maar gekocht. En in plaats van walnoten heb ik voor pecannoten gegaan (wel de gezouten versie natuurlijk, want TGIF). Dan stond er nog iets van koriander op het boodschappenlijstje, maar dat heb ik gewoon genegeerd want dat smaakt naar afwasmiddel. Afijn, het rondje door de supermarkt kostte me zo’n 20 minuten.

Aan de slag
Eenmaal achter het aanrecht ontdekte ik Jamies 15 minuten-strategie. Die tactiek bestaat uit een keukenmachine om zo alle producten lekker snel te snijden en door elkaar te mixen. En laat ik dan net niet die ellendige keukenmachine in huis te hebben. Dus daar stond ik dan alles met de hand (en een mes) fijn te snijden. Op zich geen ramp natuurlijk, maar dat snijden duurde bij elkaar toch echt wel zo’n 10 minuten. De rest van het recept (lees gehakt rullen, alles kruiden, de takken en sappen in de pan gooien, de tortilla’s bestrijken met het goedje uit de pan en die dan weer verwarmen in de oven) duurde inderdaad zo’n 15 minuten. Door mijn tekortkoming, wat betreft de keukenmachine dan, stond ik in mijn totaliteit wel een halfuur in de keuken.

Oorlog in de keukenOorlog in de keuken

Conclusie
Helaas, bij mij duurde het meer dan 1 uur om van stap 1 (een gerecht uitkiezen) naar stap 4 (het naar binnenwerken van het gerecht) te komen. Omdat ik voornamelijk niet voldeed aan de keukenmachine-eis, voelde ik me door deze test best wel een kleine kookkneus. Ik moet nog sterk groeien om Jamie Oliver aan te kunnen in de keuken en ik ben erachter gekomen dat de keukenmachine niet mag ontbreken in een volwassen keuken (hallo Kerstman, leest u mee?). Maar misschien is koken net zoals jongleren: oefening baart kunst.

Tadaa! Oke niet helemaal zo gelikt als op de foto, maar het smaaktTadaa! Oke niet helemaal zo gelikt als op de foto, maar het smaakt