Foto: Pixabay

Ik deed een dag mee aan de ramadan, voor spek en bonen

De ramadan gaat normaal gesproken altijd een beetje langs mij heen. Maar sinds ik bij FunX werk en een Marokkaanse work husband heb die vast, ontkom ik er niet meer aan. Gezellige koffiebreaks zijn namelijk een stuk minder gezellig als jij de enige bent die drinkt. En intieme overleggen zijn ook niet heel intiem als je op meters afstand zit door zijn slechte adem. Maar verder zou je niet merken dat hij een hele dag niet eet of drinkt.

Wat mij doet afvragen; is vasten echt zo zwaar of valt het allemaal wel mee?

De (spel)regels

In het kort: het vasten gaat over bewustwording van je lusten. Dat het niet vanzelfsprekend is dat jij alles maar in je mond kan stoppen waar je zin in hebt. Maar ook over lusten als seks, drank, drugs, de hele mikmak. Wat behoorlijk pittig wordt aangezien ik leef voor seks en snacks. En niet per se in die volgorde…

Verleidingen weerstaan

In voorbereiding op mijn vastperiode heb ik zes donuts gegeten. Niet mijn meest verantwoorde keuze. Maar als Jezus nu zijn laatste maaltijd kon overdoen, lijkt het me ook sterk dat ‘brood’ door de feestcommissie was gekomen. Het is middag als ik uit mijn suikercoma ontwaak. Ik loop de keuken in en realiseer me ineens dat ik hier niet zo heel veel te zoeken heb. Verward kijk ik om mij heen. Ik weet even zo snel niet wat er van mijn ochtendritueel overblijft als ik niet mag eten of drinken.

Mijn vriend loopt de keuken binnen en zoent me goedemorgen. In een reflex zoen ik hem terug.

“Ha! Je mag weer eten. Je hebt het vasten verbroken.” Kutzooi. Helemaal vergeten. Lachend probeert hij me weer te zoenen. Ik kruis mijn vingers voor zijn gezicht en blaas naar hem als een kwade kat…

Hij draait zijn gezicht weg bij het ruiken van mijn adem. Kut, dat ook nog. Ik spring snel onder de douche en stippel een plan uit om de dag snel te laten verlopen. Eenmaal thuisgekomen, gooi ik een was erin en doe ik de afwas.

Alles gaat moeizaam en mijn mond voelt alsof ik al uren op de Telegraaf kauw.

Ik spoel mijn mond met water om de ergste dorst te lessen, want dat mag wel. Toch een beetje jammer weer, deze ‘spek en bonenactie’ van mezelf. Mensen in ontwikkelingslanden hebben deze luxe namelijk niet. Dus ik spreek met mezelf af dat ik mijn best ga doen om niet meer te spoelen. Ik leg het flesje water terug in de koelkast en maak oogcontact met een hotdog. “Sorry, vriend. Ik kan je niet eten. Vanavond pas.”

Ik besef dat ik tegen een hotdog aan het praten ben en dat ik hiermee een nieuw dieptepunt heb bereikt.

Uit ellende ga ik series kijken. Het is 7 uur ’s avonds als ik wakker word. Ik zie dat mijn collega’s in de groepsapp druk aan het praten zijn over de iftar in Rotterdam. Nog drie uurtjes te gaan. Ik spring voor de tweede keer onder de douche en maak me klaar voor het etentje. Eventjes voel ik de neiging om mijn mond te spoelen, maar ik onderdruk de impuls. Wauw. Zo kan dat dus ook…

Eenmaal aangekomen in het restaurant word ik overspoeld met liefde. Iedereen complimenteert mij op mijn doorzettingsvermogen. Mijn work husband geeft mij een stevige knuffel en benadrukt hoe trots hij op mij is. Wat een omgekeerde wereld.

Hij doet dit 30 dagen lang zonder te klagen en is trots… op mij?

Ik word een beetje emotioneel en besef me nu beter hoe groot zijn leeuwenhart is. En dat allemaal met één dagje vasten! Ik ben sterker dan mijn impulsieve verlangens en voel me vereerd dat ik de verbroedering van de ramadan van dichtbij mocht meemaken. Mijn vastdagje heeft mij een nieuw perspectief gegeven en voor dat, lieve collega’s, ben ik jullie eeuwig dankbaar.

Foto: CianaFoto: Ciana


Dit artikel werd al 22 keer gedeeld.