Youtube/BritneySpearsVevo

Ik ben 26 jaar en nu al nostalgisch: hoe komt dit?

Ik zat onlangs met mijn vriendin in de trein te praten over series van vroegâh. Fox Kids kwam voorbij en de gouden tijden van Nickelodeon. Maar toen ik Samurai Pizza Cats opperde, zij niet wist waar ik het over had en ik haar prompt vertelde dat het vast “voor haar tijd was”, bedacht ik me iets. Ik ben 26 jaar en ben nu al nostalgisch. En ik ben heus niet de enige. Welke twintiger verlangt er niet terug naar die gouwe ouwe tijd van Tamagotchi’s, de Spice Girls en al het andere moois dat de jaren 90 te bieden had? Nostalgisch zijn is niet meer voor oude mannen die verlangen naar de tijd dat de politie nog met pijl en boog schoot en vissen nog achteruit zwommen omdat ze bang waren om water in hun ogen te krijgen. Hoe komt dat? Zijn we niet wat jong om te verlangen naar vroegâh?

Wie houdt er nou niet van Harry Potter?

Naar mijn mening is er geen beter voorbeeld van dit fenomeen dan Harry Potter. Het eerste boek kwam uit in 1997, in mijn zesde levensjaar, en Harry werd steeds volwassener naar mate dat ik dat deed. Niet gek dus dat toen ik naar een ‘Harry Potter in Concert’ ging, de zaal niet vol zat met kinderen, maar met mensen van rond de 25 jaar. Bij de Harry Potter expo in Utrecht gebeurde precies hetzelfde. Het is voor onze generatie iets wat voor de vorige generaties iets als Woodstock, Star Wars of Elvis is. Harry Potter is een essentieel deel in onze jeugdervaring. 

De pop cultuur van eind jaren 90 (en begin 2000) geeft mensen van onze leeftijd een warm gevoel van binnen. Het beste moment van 2012? Toen de Spice Girls samen optraden bij de Olympische Spelen in Londen. Comeback tours van artiesten als Britney Spears, Blink-182 en Limp Bizkit zijn populairder dan huidige artiesten. Toen Britney Spears voor het eerst in vijf jaar optrad in 2009, verdiende ze 61 miljoen dollar. Zoals Seth Matlins, chief marketing executive van concertpromoter Live Nation, het zegt:

Het is classic rock voor de volgende generatie.

Lees ook: De lessen die je vroeger onbewust leerde van Kinderen voor Kinderen

Televisie

Televisie is niet veel anders. Ieder gesprek over leuke televisieprogramma’s gaat op een zeker moment over in: “Weet je wat leuk was?” gevolgd door een programma dat vroegâh op televisie kwam. Er worden petities gestart om Saved By The Bell terug te laten komen, er zijn onlangs spontaan nieuwe afleveringen van Ducktales uitgekomen en Home Alone is nog steeds ieders favoriete kerstfilm. En wat dacht je van het Klokhuis, Zaai, Bassie en Adriaan en Ik Mik Loreland? Ook als ik oude Nickelodeon zeg, heeft iedereen van onze leeftijd er z’n eigen idee bij. Wellicht Kenan & Kel? Of misschien de Boze Bevers?

Kantelmoment

Iedere generatie wordt op een bepaald moment natuurlijk nostalgisch. Maar om dit op je 26e al te voelen is wel erg vroeg. Na wat research is er een mogelijke verklaring volgens experts op het gebied van generatie-identiteit: de culturele impact van de aanslagen op 11 september, 2001. Dat viel ongeveer samen met de opkomst van social media zoals Hyves (2004) en MySpace (2003), en de hoogtijdagen van MSN Messenger in 2004. Hierdoor maakten we het hier in Nederland toch nét wat meer mee. De kracht van social media zullen we maar zeggen.

Lees ook: De social media van toen vs nu: van Sugababes naar Snapchat

Neil Howe, auteur van meerdere boeken over millennials, zegt: “Millennials zien de wereld voor 9/11 als een periode van onschuld. Onze grootste zorg was de Y2K bug, dat ervoor zou zorgen dat alle computers het niet meer zouden doen. Dat is wel heel ver weg nu.” In een wereld vol oorlog en economische recessie is het volgens Jeff Gordinier, de schrijver van een boek over de vorming door de jaren 90, geen verrassing dat onze generatie nostalgisch is:

Nostalgie troost en millennials zoeken naar een beetje troost en positiviteit.

Lees ook: Oude muziek is beter: nostalgie of de keiharde waarheid?

26 is het nieuwe gepensioneerd

De wereld is wat rauwer geworden en door een gebeurtenis als 9/11, dat de wereld compleet veranderd heeft, zijn we wel heel snel volwassen geworden. De wereld is heftiger, zeker in vergelijking met de jaren 90 uit onze beleving. Vind je het heel gek dat de quarterlifecrisis écht een ding is nu?


Dit artikel werd al 39 keer gedeeld.