Pexels

Omdat iedereen het uiteindelijk meemaakt: hoe voelt dood gaan?

Dood gaan we allemaal. Je kunt er bang voor zijn, moeilijk over gaan doen, maar je kunt het ook gewoon accepteren. Het hoort erbij, dus kun je beter nu alles uit het leven halen. Toch? Maar ondanks het feit dat we er niet omheen kunnen, weet niemand eigenlijk wat ze moeten verwachten. Verrassend genoeg is er eigenlijk niks om bang voor te zijn.

Wat gebeurt er met je lichaam?

Over wat er precies gebeurt met je lichaam weten we het meest, we kunnen het tenslotte zien en meten. Laten we er eerst even van uitgaan dat je komt te overlijden aan natuurlijke oorzaken over tientallen jaren. Dit is een proces, er is niet echt één moment waarop je sterft. En ook al kunnen we veel meten, er is nog veel van dit proces waar we niks over weten. Wel kunnen we met zekerheid zeggen dat we dit proces in twee fases kunnen onderverdelen: klinische dood en biologische dood.

Lees ook: Kevin (28) trouwt het meisje dat hem 10 jaar geleden stopte zelfmoord te plegen

Van een klinische dood heb je vast wel eens gehoord op het nieuws of in een film. Dit is de fase dat je hart, ademhaling en bloedsomloop stoppen. Je cellen leven dan nog wel voor een aantal minuten. Daarom lees je nog wel eens dat mensen ‘teruggehaald’ zijn nadat ze zijn overleden. Na die enkele minuten krijg je de volgende fase: de biologische dood. Je hersencellen beginnen af te sterven en reanimeren zit er niet meer in.

Voor dat dit allemaal gebeurt, weet je lichaam eigenlijk al dat het gaat sterven. James Hallenbeck schrijft in Palliative Care Perspectives dat je een aantal dagen ervoor al bezig bent met actief sterven. Je verliest dan allerlei natuurlijke driften en zintuigen:

Eerst verlies je je honger en dan je dorst. Vervolgens je spraak, gevolgd door je zicht. Het laatste wat weggaat zijn meestal je gehoor en je gevoel.

Je hersenen zijn eigenlijk heel slim. Wat ze doen, is minder belangrijke functies uitzetten om maar te zorgen dat je langer blijft leven. Daarom komt het volgende ook vaak bij stervende mensen voor: kortademigheid, depressie, moeheid, verwardheid, constipatie of incontinentie en misselijkheid. Zelfs de huid wordt vaak koud en krijgt vlekken.

Na een tijdje kun je niet meer slikken en hoesten, waardoor het bekende doodsreutel geluid ontstaat. Het klinkt niet prettig, maar het schijnt geen pijn te doen.

Als je lichaam het eindelijk opgeeft, stopt het brein ook met het beetje activiteit dat er nog was. Je hersenen kunnen je lichaam niet meer controleren waardoor je wellicht urineert of ontlasting hebt.

Nou klinkt dit allemaal ontzettend oncomfortabel en pijnlijk, maar dit valt reuze mee. Je brein heeft namelijk nog wat trucjes klaarliggen.

Wat gebeurt er in je hersenen?

Je hersenen doen er alles aan om je voor te bereiden op deze nieuwe reis. Je hoort vaker over mensen die richting een fel licht gaan, familieleden ontmoeten, boven het lichaam zweven, de aarde lijken te verlaten of een ander soort bijna-doodervaring hebben. De oudste beschrijving van een bijna-doodervaring stamt al uit de 18e eeuw. Een Franse apotheker zei destijds dat hij “een licht zo puur en extreem zag dat hij dacht in de hemel te zijn”.

Medisch onderzoeker Sam Parnia deed in 2001 onderzoek met zijn team. Hierbij deed hij twaalf maanden lang 63 patiënten interviewde in Southampton General Hospital die na een hartaanval zijn gereanimeerd. Zeven van de 63 konden zich nog dingen herinneren van de tijd dat ze bewusteloos zijn geweest. Zo kwamen ze in een soort droom bij een punt of grens en konden ze niet meer terug. Eén persoon herinnerde zich dat hij van een berg afsprong.

Zo’n soort half-wakkere staat is normaal als je doodgaat. Uit een studie waarin ze 66 mensen interviewden, had 88 procent van de ondervraagden een droom of visie. Ze droomden over herenigd worden met mensen die al gestorven waren, over zich klaarmaken om ergens heen te reizen of over iets belangrijks in het verleden. Jimo Borjigin, een neurowetenschapper van de universiteit van Michigan, zag in een experiment dat vlak voor dat dieren stierven een spontane golf van chemicaliën vrij kwam. Je hersenen worden geprikkeld, en vooral je visie. Hierdoor zie je dus het licht en voelen de dromen die je hebt als ‘echter dan echt’. Vaak lopen deze dromen ook over in het ‘echte’ leven. Het gebrek aan zuurstof naar de hersenen zorgt namelijk voor hallucinaties.

Iedereen die deze dromen en ervaringen heeft gehad vertelt dat ze “positief en troostend” zijn. Dat dit ervoor zorgt dat je minder bang bent voor de dood. Zeker omdat ze zo levensecht zijn (en misschien ook omdat er endorfine vrijkomt). Je hersenen proberen je dus eigenlijk zo comfortabel mogelijk te maken, zonder pijn.

Voor je het weet is het voorbij. Want zoals Hallenbeck zegt:

Het is als een storm. De golven komen eraan, maar je weet eigenlijk niet wanneer de golven begonnen. Ze worden hoger en hoger en uiteindelijk dragen ze je de zee in.


Dit artikel werd al 31 keer gedeeld.
Uitgelicht