Unsplash

Eerste Hulp Bij Ongemakkelijkheid: tips en tricks van miss Awkwardness herself

Ik zou mezelf niet per se als een verlegen of onzeker persoon bestempelen. Maar soms dan zijn er van die momenten of situaties waarin ik echt iedereen outshine in awkwardness. Ik zeg rare dingen of juist helemaal niks, lach stom en ben vooral niet echt mezelf. En omdat ik zelf zo ongemakkelijk doe, wordt het voor de mensen om me heen ook super ongemakkelijk. Natuurlijk heeft iedereen wel eens last van zulke situaties en vaak kunnen we hier achteraf hard om lachen. Maar een van mijn goede voornemens voor het nieuwe jaar is minder awkward zijn. Ik zocht dus uit waar het vandaan komt en wat ik eraan kan doen.

Gemaakte en onvermijdelijke situaties

Zoals ik in de introductie al zei: ik heb niet verlegen. Ik denk dat mijn goede vrienden en familie me zelfs extrovert vinden. In de decembermaand nam ik mijn eigen awkwardness onder de loep en het blijkt vooral te gebeuren als het ‘gemaakte’ situaties zijn. Op het moment dat er spontaan iets gebeurt, dan reageer ik zonder er over na te denken en dat is vaak helemaal niet ongemakkelijk.

Maar als ik al van te voren weet dat ik een kamer binnen ga lopen waar ik niemand ken, of als ik me ervan bewust ben dat iedereen me ‘gelukkig nieuwjaar’ gaat zoenen als ik op het werk aankom, dan wordt het in één klap ongemakkelijk. Ik kan dan ineens niet meer praten want alles wat ik in mijn hoofd bedenk, klinkt stom. Ik lach net iets te hard, waardoor er ongetwijfeld mensen denken dat ik een labiel persoon ben. En ik denk na over alles (drie kussen, is dat links rechts links of juist andersom). Met vaak tot gevolg dat ik de verkeerde kant kies en iemand een kopstoot geef.

Lees ook: Met deze netwerktips sta je nooit meer awkward in een hoekje met je telefoon

Kleine sterfmomentjes

Ik weet trouwens zeker dat iedereen deze ongemakkelijke situaties herkent. Denk je nu nog steeds: ‘Nee Britt geen idee waar je het over hebt’. Lees dan even de volgende ongemakkelijke situaties waarin ik eigenlijk het liefste dood wil gaan:

  • Jezelf voorstellen in zo’n kringetje, dat er dan al vijf mensen voor je zijn geweest en je dus al tien keer in jezelf je verhaaltje hebt verteld en door het stresslevel ineens gaat twijfelen over je eigen naam.
  • Bij de kapper in de stoel. Eigenlijk wil ik hier vooral niet te veel praten, maar de kapper meestal wel. Ik voel dit al aankomen en ga bij alles wat ik vertel al bedenken hoe de kapper zal reageren. De kapper reageert precies zo en ik moet daarom lachen op een raar moment. De kapper durft vervolgens niets meer te vragen en dan is het dus ongemakkelijk stil.
  • Als je jarig bent, ergens in de woonkamer tussen het bezoek zit en er nieuwe mensen binnenkomen die jij allang hebt gezien. Maar helaas hebben zij jou nog niet gevonden. Een zoekende blik in de kamer lijkt uren te duren. Roep je dan heel hard: hier ben ik? Of wacht je ongemakkelijk af tot ze je gevonden hebben en je feliciteren?
  • Of nog erger: als ze voor je gaan zingen op je verjaardag. Fake-lach je dan? Klap of zing je mee? Kijk je gewoon stil voor je uit?
  • Als je met iemand die je niet super goed kent hebt afgesproken, bijvoorbeeld ergens op straat en jij lopend aankomt en diegene al vanaf 400 meter ziet staan. Wanneer zeg je hoi, ga je voor een hand of een knuffel, drie of één zoen. Zoveel vragen en maar 400 meter… #halloakwardness.

Te veel nadenken

Ik denk ook nog vaak terug aan ongemakkelijke situaties. Als ik ‘s nachts niet kan slapen komen ze als een film voorbij. En dan blijf ik dus maar denken: wat had ik anders kunnen doen? Waarom zei ik niet dit of juist dit? En zullen andere mensen het ook zo ongemakkelijk hebben gevonden? Ik weet ook wel dat dit niet bevorderlijk is voor mijn awkwardness-skills. Want juist doordat ik er zoveel over nadenk en me er heel bewust van ben, wordt het de volgende keer weer net zo ongemakkelijk.

Lees ook: Waarom worden mensen eigenlijk rood en wat kun je er tegen doen?

Goede voornemens

Vanaf het nieuwe jaar heb ik me dus voorgenomen om het wat meer los te laten. Op het moment dat ik ga nadenken over een situatie in de toekomst die wel eens ongemakkelijk zou kunnen worden, dwing ik mezelf te stoppen. Een introductie waarbij je iemand een hand geeft, was voorheen vaak ongemakkelijk omdat ik een raar knikje heb in mijn pols. Op het moment dat ik iemand een hand geef, voelt die andere persoon dat. Voorheen negeerde ik dit, ik deed gewoon net alsof er niets aan de hand (pun intented) was. Inmiddels ‘own’ ik het en zeg ik: hoi ik ben Britt en mijn hand kraakt. Dan is het ijs gebroken en de ongemakkelijkheid weg.

Tips en tricks

Ik ben inmiddels 25 jaar en ben al best een eind gekomen met mijn ongemakkelijkheid. Daarom heb ik een paar tips en technieken ontwikkeld die ik graag met je deel:

  • Ongemakkelijkheid komt natuurlijk altijd voort uit onzekerheid. Ik heb dit dus ook alleen in situaties waarbij ik mensen ga ontmoeten waarvan ik wil dat ze me aardig vinden. Schoonfamilie, nieuwe collega’s of mensen waarmee je een hele avond moet doorbrengen. Bedenk je dat die mensen je niet vanaf minuut één zullen beoordelen of leuk hoeven te vinden. Alleen dat eerste moment is ongemakkelijk, daarna heb je nog genoeg tijd om jezelf te zijn en dan vinden ze je vanzelf wel leuk.
  • Als je net als ik vaak hele doem scenario’s gaat bedenken voor een sociale gelegenheid zoals een verjaardag of een borrel. Praat er dan over met degene met wie je daar naar toe gaat. Leg uit dat je het vaak ongemakkelijk vindt zodat diegene je kan helpen. Mochten jullie allebei extreem awkward zijn, probeer er dan vooral samen om te lachen.
  • Breek het ijs zoals ik nu probeer te doen met mijn kraakpols. Mocht je dat lastig vinden, probeer dan een aantal vragen te bedenken die je aan iedereen op het feestje zou kunnen stellen. Zoals bijvoorbeeld: ‘Waar kom je vandaan?’ of ‘Waar ken je …. van?’.
  • Pak bij de kapper heel demonstratief een boekje of je telefoon. Dan hoef je niet te praten.
  • Als je voelt dat je gaat blozen, denk dan niet: ik mag niet rood worden, stop, stop met blozen. STOPPP. Want dan wordt het uiteraard alleen maar erger. Accepteer dat je een kleurtje krijgt, want dan trekt het zo weer weg.
  • Vraag eens aan vrienden of familie of ze je awkward vinden. Bij mij bleek dit namelijk niet het geval. Ze konden zich wel herkennen in de ongemakkelijke situaties die ik hierboven beschreef. Bedenk je dat het in je hoofd dus altijd groter is dan in het echt. Bovendien heeft iedereen er wel eens last van.

En nu?

Of ik ooit helemaal van mijn awkward momenten af ga komen betwijfel ik, maar ik ben al een heel eind inmiddels. En alle kopstoten, slecht-getimede grinnekjes en rode wangen zorgen vooral voor veel mooie verhalen. Die het dan weer goed doen op verjaardagen. Als ik een uurtje binnen ben.


Dit artikel werd al 22 keer gedeeld.