Unsplash

7 types die je tegenkomt tijdens een horrormarathon

Elk jaar rond Halloween vind je mij op de vrijdagnacht in de bioscoop. Met mijn beste vriend kijken we van 11 uur ’s avonds tot 8 uur ’s ochtends horrorfilms. De bioscoopzaal zit ieder jaar weer tjokvol met dezelfde groepjes mensen. Daarom een lijstje van de verschillende type mensen die je tegenkomt tijdens een horrormarathon.

1. De zuipers

Een groepje luide, stoere mannen die met veel gebrul laten weten dat ze de hele avond gaan zuipen. Ze zijn niet bang te krijgen. Wat ze wel doen is de eerste uren van de marathon flink door tanken. Een horrormarathon is een vorm van uitgaan voor ze. Wat ze zich niet realiseren, is dat je constant stil zit. Dus wanneer film drie bijna is afgelopen ligt het merendeel van de stoere mannen al te snurken. Ik weet niet wat irritanter is, het geluid dat ze maken wanneer ze drinken of als ze liggen te snurken.

2. De vreetzakken

Mijn beste vriend en ik gaan al jaren naar dezelfde servicebioscoop. Ideaal, je hoeft alleen maar op een knopje te drukken en ze komen naar je toe om je bestelling op te nemen. Wij maken er af en toe gebruik van. Maar je hebt altijd een groepje vrienden die op dat knopje rammen alsof hun leven er vanaf hing. Snoep, bittergarnituur, nacho’s, popcorn, Limburgse vlaai. Je kan het zo gek nog niet bedenken of ze hebben het voor zich op het tafeltje staan. Vooral irritant als ze dicht bij jou in de buurt zitten.

3. De analisten

Ik snap het hoor. Soms zie je iets engs op het beeld of snap je opeens waar het verhaal naar toe gaat, dat je niet kan wachten om het te delen met de persoon naast je. Maar er is een verschil tussen af en toe een beetje gefluister en een compleet monoloog over het ethische moraal van het doden van mensen. Na elke film kan je in de buitenlucht je hart uit storten over de film. Tot dan, hou alsjeblieft gewoon je mond dicht.

4. De gothics

Veel hoef ik niet te zeggen over dit groepje. Waar rook is, is brand en waar horrorfilms worden vertoond, zijn er gothics.

Een donkere ruimte? Check.
Een depressieve kijk op het leven? Check.
Mensen die lijden en doodgaan? Check.

Ze horen er gewoon bij, zoals ketchup bij een tosti hoort. Uitjes op de frikandel speciaal. Bier en dönerkebab. Horrormarathons en bangeriken. En rustig aan gothics, ik was vroeger ook praktisch één van jullie. Van mij zijn jullie meer dan welkom.

5. De gillende keukenmeiden

Een horrormarathon is niet compleet zonder de kakofonie van gillende vrouwen. Mannen kunnen er ook wat van hoor. Als het monster het beeld opspringt, kan je er vergif op in nemen dat de gillende keukenmeiden weer toeslaan. Maar het mooiste blijft nog als tijdens een scène iemand op het filmdoek doodleuk de frame inloopt en een vrouw in de zaal gilt. Er is letterlijk niks gebeurd, maar dat ene gilletje gaat als een wave in een stadium de bioscoopzaal door. Vaak gevolgd door een kleine giechel van de persoon die het veroorzaakte.

6. De stoere jongens

Er zit een groot verschil tussen ‘de stoere jongens’ en ‘de zuipers’. De zuipers zijn zelden bang, ze hebben blijkbaar betere dingen te doen dan naar de film te kijken. Voordat de eerste film begint, zitten de stoere jongens elkaar op te jutten dat ze nergens bang voor zijn. Bloeddorstige monsters? Pfff, dat is niks. Heksen? Pfff, ik heb al een schoonmoeder. Ze zijn oh zo stoer voordat de film begint, maar dat verandert allemaal als het donker wordt. Dan zie je ze helemaal wegkruipen achter hun truien en glazen drinken. De bekendste truc om niet naar de film te hoeven kijken, is wat ik noem de ‘menu-truc’. Een eng stukje komt eraan en spontaan moeten alle stoere jongens bepalen wat ze zo gaan eten en drinken.

7. De regulars

De regulars zijn het saaiste groepje mensen die je tegenkomt bij een horrormarathon. Ze zijn niet overdreven bang, zuipen niet overdreven veel en vreten ook niet de hele keet leeg. Ze kijken braaf naar de films en fluisteren af en toe wat in het oor van de mensen om zich heen. En soms vallen ze in slaap en blijven ze volhouden dat ze nooit slapen. Hè, Dylan? Regulars zijn, zoals de naam doet vermoeden, de mensen die al jaar in, jaar uit komen. Zelf ben ik ook zo’n saaie regular met een beetje vreetzak en analist erover heen gesprenkeld. Aan het eind van de avond, of nja, in het begin van de ochtend is het belangrijkste dat je plezier hebt gehad. Dit is al de zesde keer op rij dat ik er naartoe ga, need I say more?

Wil je op de hoogte blijven? Volg ons ook op Instagram en Facebook.