Het album begint lekker met het nummer Queen of California. Een soulful nummer met veel verschillende muzikale invloeden. Het is een mix van rock, country en pop. Het nummer Something like Olivia neigt naar de blues toe, en daar word ik meteen vrolijk van. Een lekker gitaarrifje en het ouwe vertrouwde John Mayer geluid. Muzikaal zit het album goed in elkaar en er staan ook wel wat hoogtepuntjes op, maar na een aantal nummers van het album gehoord te hebben, is het toch wel veel van het zelfde. De nummers zijn redelijk tam en veilig. Kom op nou John, als ik naar jouw nummers luister, wil ik al headbangend in de bus zitten. Genieten van een vlijmscherpe gitaarsolo, nu heb ik het idee dat ik rond een kampvuur zit met 12 vrouwen die okselhaar hebben en kumbaya nummers spelen. Het is rustige zondagmiddag muziek. Waar niks mee is, maar als mijn telefoon overspringt naar een nummer uit zijn live show:  Where the light is, geniet ik toch meer van het echte John Mayer gevoel. 

 

Verder luistert het album makkelijk weg, Mayer heeft de pop wat achter zich gelaten en is zich meer gaan richten op country, wat een goed geluid geeft. Zijn stem staat nog steeds als een huis, en de teksten gaan over de vertrouwde onderwerpen: liefde, drank en vrouwen. 

 

Het is een goed achtergrond album het luistert makkelijk weg, en het is beter dan de muziek die je de hele dag hoort in de top 40. Maar niet het spektakelstuk waar ik op hoopte.