Nee, dat was niet het geval. Ook stond de wereld niet op het punt om te vergaan, er zat geen handgranaat op haar rug geplakt, er was niet eens een verkrachter in het spel: ze was zo hysterisch omdat ze niet wist welke pyjama ze mee moest nemen naar het logeren bij haar vriendje. ''Anna,'' zuchtte ik, ''hij rukt die pyjama toch wel van je lijf, om je vervolgens plat te neuken. Ik denk niet dat het er veel toe zal doen.''

 

Dit is niet de eerste keer dat ik Anna in semi-doodsangst aantrof. Wanneer we ergens te laat dreigen te komen of dingen niet volgens planning gaan, zit ze in de stress.

Als dingen wel volgens planning gaan eigenlijk ook. Er zijn meer Anna's in Nederland. Meer?  Veel meer, bedoel ik. Altijd aan het stressen, altijd maar moeilijk aan het doen.

Steeds weer die schema's. Een beetje zoals mijn lieflijke zus, die bij een musicaldag een strak schema had met een lunchpauze van 20 minuten ("Niet langer, anders missen we Freek uit 'Op zoek naar Joseph!' Drink door!").

 

De NS geeft het goede voorbeeld aan deze mensen: ergens vijf minuutjes later komen kan ook gewoon.

 

Misschien ben ik wel te laid back, en te easy. Misschien moet ik ook maar vaker volgens schema werken, maar ik weet wel dat ik slechts tien minuten voor iets begint gestrest ben, om er vervolgens prima uit te komen in plaats van weken. Ik neem de tijd om ergens naartoe te lopen en te genieten van mijn omgeving. Ik kan dingen loslaten (gewoon niet doen). Tuurlijk moet je een grens vinden en je ambities nastreven, maar lieve Anna, lief Nederland, is het nou zo nodig om altijd overal een punt van te maken?

 

Sta open voor kansen die zich aanbieden en neem een relaxte houding mee. Zo'n houding heeft veel meer zin om gezellig mee te nemen naar je vriendje dan een pyjama.