0

   

1

 

Zodadelijk vertrek ik voor een paar dagen naar Werchter. Rock Werchter, om precies te zijn. Vier dagen goede muziek en vier dagen geen iPhone. Mijn iPhone en ik zijn in principe onafscheidelijk. Ken je dat gevoel, dat je iets mist? Dat je een stukje kaler bent. Iets mist, letterlijk en figuurlijk.

Noem me een dramaqueen maar een aantal dagen zonder iPhone is voor mij een onderwerp waar ik een gehele blog aan wil wijden. Inplaats van mijn iPhone neem ik een onverwoestbare Nokia mee, eentje met een zaklamp. Eentje zonder camera, zonder Vibe, zonder Whatsapp en met prepaid tegoed.

Gisteren stond ik zonder artikelen in de rij bij de Albert Heijn, onwennig en eigenlijk een beetje in gedachte verzonken. Want hoe werkte dat nu ook weer? Beltegoed. Een kaartje pakken, vertellen dat dit alles is. Een kassier die moeilijk kijkt, want voor hem is dit ook geen alledaagse gewoonte meer. Even later bekijkt hij een bonnetje, rijkt hem me aan. ’Tien euro alsjeblieft.’

En dan de avonden met vrienden. De avonden dat mensen teveel drinken, mensen door stoelen zakken, over tenten struikelen en andere dingen doen die een kiekje waard zijn. Geen Instagram. Lachen, naar je broek grijpen en bedenken dat je het niet vast kan leggen.

Geen Cut the Rope en duizend andere spellen op loze momenten, maar ‘slechts’ solitaire. Om nog maar te zwijgen over het boek dat ik aan het lezen ben op mijn iPhone en de Youtube kanalen die ik volg. Het versturen van nutteloze informatie via Whatsapp, omdat het toch gratis is en ik graag alles in mijn leven deel. De eindeloze Facebook-gesprekken.

Het maken van notities van alles wat ik binnen tien seconden weer vergeet. De mailtjes die binnenstromen en de nieuws apps die ik eindeloos vernieuw.

Ik ben bang dat ik mensen na Rock Werchter geen verhalen kan vertellen. Simpelweg omdat er geen enkele notitie, foto of filmpje van het festival op mijn iPhone staat. Ik ben vergeten om te onthouden. Foto’s vertellen verhalen. Maar ik ga mijn best doen, ik ga genieten en dingen in me opnemen. Volgens mij gaat het opluchten, zonder een gedesigned stuk glas in mijn broek. 

Door Kay uit Utrecht Interesses: Twitter | schrijven | computeren. Volg Kay op Twitter  Lees hier alle blogs van Kay.