0

   

0

 

Vandaag zou een bijzondere dag worden, alleen wist Jeremy Wuitschick dat zelf nog niet. Hij stond op uit bed, kleedde zich aan, at zijn ontbijt, poetste zijn tanden en liep naar de schoolbus.

Eerste dag na ‘spring-break’. Hij had er weer zin in dus. Hij ging op z’n plekje zitten en keek naar buiten. “Het weer is veel te mooi om op school te zitten”, dacht hij. De rest van de busreis tuurde hij wat om zich heen. Hij was niet de enige die er tegenop zag, merkte hij. Bijna alle automobilisten keken met een chagrijnige blik over het stuur. Zelfs de buschauffeur had er geen zin meer in. Hij hing achterover in zijn stoel en keek wazig voor zich uit. De buschauffeur begon te trillen en te piepen, zijn handen wapperden in de lucht. Alsof hij zich ergens aan vast wilde grijpen. Snel ging Jeremy naar de man toe en keek wat er aan de hand was. Hield hij hem nou voor de gek? Probeerde hij een spelletje te spelen? Maar al snel begreep Jeremy dat de chauffeur helemaal niet grappig probeerde te zijn. Nee, hij had een epileptische aanval…

Wat moest Jeremy doen? Ondertussen beukte de bus tegen de vangrail aan. De andere scholieren in de bus keken geschrokken zijn kant uit. “Doe iets!” hoorde hij ze denken. Hij greep het stuur en zette de bus recht op de weg. Maar hoe moest hij stoppen? Hij dacht na. Hij had in een boek gelezen dat je gewoon de motor uit kon zetten door de sleutel uit het slot te trekken. Snel pakte hij de sleutel en trok deze uit het slot. Langzaam maar zeker minderden ze vaart. Na een paar seconden stonden ze stil. Midden op de weg.

Jeremy keek met een lijkbleek gezicht om zich heen. “Wat was er gebeurt?” dacht Jeremy. Toen besefte hij wat hij gedaan had: hij had het leven van tientallen andere kinderen gered. Hij liep terug naar zijn plek en plofte neer.

Door Bram uit Sint-Michielgestel Interesses: ondernemen | Twitter | hockey Volg Bram op Twitter  Lees hier alle blogs van Bram.